3 günde 40’tan fazla fare!

17 Kasım 2026

Şaka değil!

Yanlış okumadınız!

Burası bir cezaevi.

Türkiye’de.

2026 yılında!

Gazeteci Selahattin Günday, tutuklu bulunduğu cezaevinde 3 günde 40’tan fazla fare yakaladığını anlatmış.

Fareler yetmiyormuş gibi bir de tahta kuruları var.

Her yerini ısırıyorlar.

Kolları yara bere içinde.

Kendisini ziyarete giden İYİ Parti milletvekili Turhan Çömez’e göstermiş yaralarını.

Bir de koğuşun haline bakın…

42 kişilik koğuşta 63 kişi kalıyor.

İki kişi daha gelecekmiş, 65 olacaklar!

Mescide bile ranza koymuşlar.

Yatak bulamayanlar, gündüz yemek yedikleri yerde, gece yere bir şeyler serip uyuyor.

Günday da cezaevine ilk girdiğinde, 33 gün boyunca yerde yatmış!

Düşünebiliyor musunuz?

33 gün!

Farelerin, tahta kurularının arasında!

Günday, 2011’de hayatını kaybeden eski MİT görevlisi Kaşif Kozinoğlu’nun şüpheli ölümüne ilişkin yürütülen soruşturma kapsamında tutuklu.

Oysa mahkeme, yakın zamanda, o ölümü şüpheli bulmamıştı hatırlarsanız.

Yani Selahattin Günday da neden içeride olduğu belli olmayan gazetecilerden biri!

Çömez’e de şu mesajı iletmesini istemiş:

“Benim günahsız yere, suçsuz yere burada tutulduğumu söyleyin.”

Ya arkadaşlar!

Bir insan tutuklandı diye insan olmaktan mı çıkıyor?

Suçlu olup olmadığına mahkeme karar verecek.

Ama suçlu olsa bile böyle koşullarda yaşamayı hak eder mi?

Cezaevi dediğimiz yer, insanları farelerle, böceklerle yaşamaya mahkum ettiğimiz bir yer mi?

42 kişilik yere 65 insanı doldurmak nedir?

Bu nasıl bir insanlık anlayışı?

Bu iddiaların derhal araştırılması, yetkililerin açıklama yapması ve koşulların düzeltilmesi gerekiyor.

Çünkü mesele sadece Selahattin Günday değil.

Mesele İNSAN ONURU.

Mesele, bir ülkenin özgürlüğünden mahrum bıraktığı insanlara nasıl davrandığı.

İnsan hakları herkes içindir!

Sevdiklerimiz için de sevmediklerimiz için de…

Suçsuzlar için de suçlular için de…

Herkes için!

Harun Hoca’nın ölümü

Harun Hoca’nın başına gelenleri sizinle paylaşayım istedim.

Bana çok dokundu çünkü…

Harun Ülger. 61 yaşında. Tarih öğretmeni.

Esenyurt Anadolu Lisesi’nde ders veriyordu.

Sabah okula gidiyor, tahtaya tarih yazıyor, çocuklara geçmişi anlatıyordu.

Akşam ise eve dönmüyordu.

Çünkü evi yoktu.

Kalacak bir yeri olmadığı için arkadaşının minibüsünde yaşıyordu.

Avcılar’da, Tahtakale Mahallesi’nde park halindeki bir minibüste.

5 gün okula gitmedi.

5 gün kimse ondan haber alamadı.

Okul yönetimi kızına söyledi, kızı polise başvurdu.

Polis kayıtlı adresine baktı. Adres bir iş yeri çıktı.

Sonunda arkadaşı minibüse gitti. Kapıyı açtığında Harun Öğretmen içerideydi. Hareketsizdi.

Ölümü şüpheli bulundu, otopsi yapılacak, soruşturma başlatıldı.

Neden öldüğünü henüz bilmiyoruz.

Ama bildiğimiz bir şey var:

Bu ülkede 61 yaşında bir öğretmen her gün derse giriyordu ve başını sokacak bi evi yoktu.

Bunu nasıl hazmedeceğiz?

“Öğretmen ulusun mimarıdır” diye pankart asıyoruz.

Bir hafta sonra da 24 Kasım Öğretmenler Günü.

O mimarlardan biri, bir minibüste yaşadı ve orada öldü.

Güzel Kırçıl, seni koruyamadık

Bugün yine Boğaz’da yürüyüşe çıktım.

Her zamanki gibi…

Ve yine dünyanın en güzel kedileriyle karşılaştım.

Ya ben bu sokak kedilerine, sokak köpeklerine bayılıyorum.

Bizim Arnavutköy’de de çok var.

Özellikle kediler. Her köşeden çıkıyorlar. Nasıl güzeller, nasıl tatlılar, nasıl havalılar!

Böyle çapkın çapkın bakıyorlar. Meraklılar. Kendilerine güvenleri tam.

Bir de öyle güzel beslenmişler ki…

Tüyler pırıl pırıl, keyifler yerinde.

Bence genetik de var bu işte.

Bunların Osmanlı döneminde yaşayan ataları da çok güzelmiş, eminim!

Belli ki mahalleli de seviyor, besliyor, sahip çıkıyor. Bize yakışan da bu. Hayvanlarla birlikte yaşamak. Onlara alan açmak. Sevmek. Korumak.

Sonra eve geldim.

Kadıköy’den bir haber okudum.

Ve yıkıldım!

Yeldeğirmeni’nde, Rasimpaşa Mahallesi’nde, mahallelinin tam 12 yıldır baktığı Kırçıl isimli kediyi öldürmüşler.

İddiaya göre boğazını sıkarak, başına poşet geçirerek!

12 yıldır o mahallenin bir parçası olan, insanların sevdiği, beslediği, gözünün önünde büyüttüğü bir can…

Ne yaptı sana o kedi?

Ne istedi senden?

Nasıl bir kötülük bu ya!

İnsanın aklı almıyor.

O kediyi öldüren kişiyi bulup bu ülkeden şutlamak istiyorum!

Nerede yaşarsa yaşasın!

Yeter ki defolup gitsin!

Ama tabii mesele benim öfkem değil. Mesele bu vahşetin cezasız kalmaması. Mahalleli şimdi bunu yapanın bulunmasını istiyor. Ben de istiyorum. Kim yaptıysa bulunsun. Yargılansın. Hak ettiği cezayı alsın.

Çünkü sokaklar sadece bizim değil.

O kedilerin de.

O köpeklerin de.

Onlar bizimle birlikte bu şehrin sahipleri.

Ve 12 yıl boyunca bir mahalleye kendini sevdirmiş Kırçıl’ın hayatı, birinin canı istedi diye elinden alınamaz.

Çok üzgünüm.

Çok öfkeliyim.

Güzel Kırçıl…

Keşke seni koruyabilseydik

10Haber bültenine üye olun, gündem özeti her sabah mailinize gelsin.