Türkiye’nin tek global markası Godiva 100 yaşında

18 Kasım 2026

Dün akşam Godiva’nın 100. yaş günü kutlamasındaydık. Üstelik öyle sıradan bir doğum günü de değildi. Sanat, tasarım, lezzet ve yüz yıllık bir marka hikâyesi aynı gecede buluştu.

Benim gibi gerçek bir çikolata tutkunu için bundan daha güzel bir kutlama düşünmek zor. Hele geceye özel hazırlanmış Türk kahveli ve tahinli pralinleri tatmak inanılmazdı.

Ekrem Yalçındağ’ın bu özel yıl için hazırladığı koleksiyon gerçekten etkileyiciydi. Sanatçı yalnızca çikolata kutusunu tasarlamakla yetinmemiş, çikolataların kendisine de dokunmuştu. Onun sanatını bildiğiniz için kutuya baktığınızda Ekrem Yalçındağ’ı görüyorsunuz.

Ama bir yandan da Godiva’nın yüz yıllık kimliği orada duruyor. Bir sanat eserini yemek biraz tuhaf bir duygu. Önce bakmak istiyorsunuz, sonra tadına bakmak. Kutuyu ise kesinlikle saklamak istiyorsunuz.

Murat Ülker’in gecedeki son derece samimi konuşmasını dinlerken başka bir şey düşündüm. Bir Türk şirketinin dünya çapında böylesine köklü ve prestijli bir markanın hikâyesine yön vermesi gerçekten gurur verici.

Godiva, 1926’da Brüksel’de Pierre Draps’ın küçük çikolata atölyesinde doğmuş. 2008 yılında Yıldız Holding tarafından satın alınmış. Yani kökeni Belçikalı ama bugün bir Türk grubunun bünyesinde, dünyanın dört bir yanında tanınan bir marka.

Bence bu, üzerinde durulması gereken bir başarı. Bir markayı satın almakla onu yaşatmak, geliştirmek ve uluslararası rekabette geleceğe taşımak aynı şey değil.

Godiva’nın yüzüncü yaşını kutlarken Türk iş dünyasının böylesine önemli bir uluslararası markanın hikâyesinde yer almasıyla gurur duydum.

Üstelik benim Godiva ile ilişkim çok daha eskilere dayanıyor. Ben gerçek bir çikolata tutkunuyum. Yıllarca yurt dışı seyahatlerimin en keyifli ritüellerinden biri havaalanındaki Godiva mağazasına uğramaktı.

Daha seyahat başlamadan hangi çikolataları alacağımı düşünürdüm. O zarif kutular, içlerinden çıkan birbirinden güzel pralinler, çikolatanın ağzınızda erirken bıraktığı tat… Benim için seyahatin keyfi biraz da orada başlardı.

Yıldız Holding’in Godiva’yı satın aldığını öğrendiğim günü de hatırlıyorum. Dünyanın en prestijli çikolata markalarından birinin artık bir Türk grubuna ait olması beni o zaman da çok heyecanlandırmıştı.

Aradan yıllar geçti. Şimdi aynı markanın yüzüncü yaşını kutluyoruz. Üstelik Ekrem Yalçındağ gibi uluslararası bir Türk sanatçının eserleriyle.

Yalçındağ’ın Godiva için hazırladığı Centennial Collection Art Edition, 23 Eylül’de Şanghay’da tanıtılmış. Sanatçının eserleri çikolata kutularına, özel dokumalara ve çikolata kalıplarına taşınmış. Koleksiyonun bazı parçaları dünyada yalnızca 5.000 kutuyla sınırlı.

Bu iş birliğinin çok hoşuma giden bir tarafı var.

Çikolatanın kendisi zaten başlı başına bir keyif. Ama güzel bir kutu, özel bir tasarım ve sanatla buluştuğunda o keyif bir hatıraya dönüşüyor.

Çikolata biraz da böyle bir şey değil mi zaten? Bazen tadından çok, bize hatırlattıkları için seviyoruz.

Çocukken bayramda gelen çikolataları düşünün. Misafir için saklanan kutuları, annemizin dolabın üst rafına kaldırdığı o güzel ambalajları…

Bayram sabahı açılan kutudan ilk çikolatayı seçmenin heyecanını.

Sonra ilk sevgilimizin aldığı çikolatalar, Sevgililer Günü hediyeleri, bir özrün yanında gelen küçük paketler, doğum günleri, kutlamalar…

Çikolatanın hayatımızdaki yeri gerçekten çok özel. Mutlu olduğumuzda yiyoruz. Bir başarıyı kutlamak istediğimizde hediye ediyoruz. Sevdiğimiz birini mutlu etmek için alıyoruz. Bazen kendimizi şımartmak, bazen de sıradan bir günü biraz güzelleştirmek için. Bir de tabii aşk acısı çektiğimizde.

İşte Godiva’nın yüzüncü yıl kutlamasından çıkarken aklıma bu soru geldi. Aşk acısını gerçekten çikolata geçirir mi?

Filmlerde bu sahneyi kaç kere gördük? Kadın sevgilisinden ayrılmış, pijamalarını giymiş, koltuğa kıvrılmış. Bir elinde mendil, diğerinde kocaman bir kutu çikolata. Televizyonda romantik bir film oynuyor. Kadın ağlıyor, sonra bir çikolata daha yiyor.

Sanki kalbi kırılan insanın ilk yardım çantasında mutlaka çikolata bulunmalı. Ama neden? Çikolatanın içinde bizi mutlu eden özel bir madde mi var? Yoksa üzgün olduğumuzda kendimize küçük bir iyilik yapmak mı istiyoruz?

Bilim insanları bu soruyu uzun zamandır araştırıyor. Ve sonuçlar çikolata sevenleri sevindirecek türden.

Appetite dergisinde yayımlanan iki deneyde, katılımcılara önce farklı duygular uyandıran film sahneleri izletilmiş, ardından çikolatanın ruh halleri üzerindeki etkisi incelenmiş.

Sonuç ilginç. Lezzetli çikolata yemek, olumsuz ruh halini kısa süreliğine iyileştirmiş. Ancak deneylerden birinde bu olumlu etkinin yaklaşık üç dakika sonra kaybolduğu görülmüş.

Üç dakika! Düşünsenize, sevgiliniz sizi terk etmiş, siz güzel bir çikolata yemişsiniz. Birkaç dakikalığına hayat yeniden güzel görünüyor. Sonra yine aynı adamı düşünmeye başlıyorsunuz.

İnsanın aklına ister istemez ikinci çikolatayı yemek geliyor. Elbette araştırma, çikolata yemeye devam edersek aşk acımızın geçeceğini söylemiyor. Ama çikolatanın o küçük mutluluk anını yaratabilmesi bile bana oldukça güzel geliyor.

Üstelik bu konuda başka araştırmalar da var. Critical Reviews in Food Science and Nutrition dergisinde yayımlanan bir sistematik derleme ve meta-analizde dokuz araştırma değerlendirilmiş.

Kakao bakımından zengin ürünlerin kısa vadede olumlu duyguları artırabildiği, olumsuz duyguları ve bazı kaygı belirtilerini azaltabildiği bulunmuş.

Yani çikolatanın insanı mutlu ettiği düşüncesi yalnızca romantik bir pazarlama hikâyesi değil. Bilimsel araştırmalarda da kısa vadeli olumlu etkiler gözlenmiş.

Tabii çikolatayı bir ilaç gibi görmemek gerekiyor. Ama zaten ben çikolatayı bu yüzden sevmiyorum.

Benim için güzel bir çikolatanın keyfi, onu yediğiniz o birkaç saniyede saklı. Özellikle iyi bir pralin… Önce incecik çikolata kabuğu kırılıyor, ardından içindeki dolgunun tadı geliyor. Bazen fındık, bazen karamel, bazen yoğun kakao.

Küçücük bir çikolatanın bu kadar farklı tat ve dokuyu bir araya getirmesi bile başlı başına bir ustalık.

Godiva’nın yüz yıllık hikâyesini değerli kılan şeylerden biri de bence bu. Çikolatayı sıradan bir tatlıdan, kendine özgü bir deneyime dönüştürmesi.

Ama aşk acısı meselesine geri dönelim. “Kalbim acıyor” dediğimizde yalnızca romantik bir benzetme yapmıyoruz.

2011 yılında Proceedings of the National Academy of Sciences dergisinde yayımlanan bir araştırma, romantik reddedilmenin beynin fiziksel ağrıyla ilişkili bazı bölgelerini de harekete geçirebildiğini göstermişti.

İnsan sevdiği birini kaybettiğinde gerçekten acı çekebiliyor. Bu yüzden ayrılık sonrası kendimizi iyi hissettiren şeylere yönelmemiz şaşırtıcı değil.

Ama çikolatanın bu kadar özel bir yere sahip olmasının nedeni yalnızca kakao da olmayabilir. Çünkü yiyeceklerin bize iyi gelmesinin bir başka nedeni daha var: Hatıralarımız.

Cognition and Emotion dergisinde yayımlanan ve 2026’da gündeme gelen bir araştırma, dört ayrı çalışma üzerinden insanların bazı yiyecekleri neden rahatlatıcı bulduğunu inceliyor. Sonuçlar, nostalji uyandıran yiyeceklerin geçmişteki sosyal bağlarımızı hatırlatarak kendimizi daha iyi hissetmemize yardımcı olabileceğini gösteriyor.

Bunu okuyunca Ekrem Yalçındağ’ın Godiva için hazırladığı koleksiyonu yeniden düşündüm. Çünkü güzel bir çikolata yalnızca damağımızda iz bırakmıyor. Bazen hayatımızdaki özel bir anın parçası oluyor.

Bir kutu çikolata, yıllar önce yapılan bir seyahati hatırlatabilir. Bir başkası ilk sevgilinizin hediyesini. Belki annenizle içtiğiniz kahveyi, belki bir arkadaşınızla yaptığınız uzun bir sohbeti.

Ben hâlâ bazı çikolataları gördüğümde kendimi bir havaalanında, seyahate çıkmanın o güzel heyecanını yaşarken buluyorum.

Bence iyi markaların gücü de burada. Yalnızca ürün satmıyorlar. İnsanların hayatındaki güzel anlara eşlik ediyorlar. Yıllar sonra aynı ambalajı gördüğünüzde o anları yeniden hatırlıyorsunuz.

Godiva’nın yüz yıldır dünyanın farklı ülkelerinde sevilmesinin ardında da böyle bir duygusal bağ olduğunu düşünüyorum.

Bir de çikolatanın paylaşılma tarafı var. Bir kutu çikolata açıldığında çoğu zaman yalnızca bir kişi yemez. Kutuyu masanın ortasına koyarsınız. Herkes kendi sevdiğini seçer. Biri fındıklıyı ister, diğeri bitter çikolatayı. Son kalan parçayı kimin yiyeceği bazen küçük bir pazarlığa dönüşür.

Çikolata sohbet başlatır. İnsanları aynı masanın etrafında toplar. Küçük bir hediyeyle büyük bir mutluluk yaratabilir. Belki de bu yüzden çikolata hediye etmek hiç eskimeyen bir gelenek.

Çiçek güzeldir, kitap güzeldir, güzel bir akşam yemeği de öyle. Ama özenle seçilmiş bir kutu çikolatanın kendine özgü bir zarafeti var.

İçinde biraz kutlama, biraz sevgi, biraz da “Seni düşündüm” duygusu taşıyor.

Peki aşk acısını geçirir mi?

Belki kalbi kırılan bir insanın bütün sorunlarını çözemez. Ama güzel bir çikolata, insanın yüzüne hiç beklemediği bir anda küçük bir gülümseme yerleştirebilir.

Ben aşk acısı çeken bir arkadaşıma giderken kesinlikle güzel bir kutu çikolata götürürdüm. Birlikte oturur, konuşur, belki biraz ağlar, sonra çikolatalardan hangisinin daha güzel olduğunu tartışırdık.

Ve eminim o akşamı yıllar sonra hatırladığımızda aklımıza yalnızca ayrılık acısı değil, birlikte yediğimiz çikolatanın tadı da gelirdi. Çünkü aşk acısı zamanla geçer. Ama güzel bir çikolatanın bıraktığı tat, bazen yıllarca hatırlanır. Godiva’nın yeni yüzyılı da böyle güzel hatıralarla dolsun.

10Haber bültenine üye olun, gündem özeti her sabah mailinize gelsin.