Berkun Oya’nın Bir Başkadır adlı dizisinin ikinci sezonu, Netflix’te 4 Bölüm halinde yayımlandı.
Basında veya youTube üzerinde dizi kritikleri, bolcana yapıldı, yapılıyor. Herkes kendi ‘bir başkadır’ını istiyor, izliyor belli ki.
Güçlü bir PR desteği var. Kutlarım.
Tırık dizileri konuşmaktansa bu da olumlu bir gelişme.
Benim diziyle ilgili kritiğim öyküsü ya da oyunculukları üzerinden değil, rejisiyle ve kurgusuyla ilgili.
İnsan bulunca bunuyor, daha fazlasını bekliyor çünkü.
4 Bölüm’ün hepsinin ilk yarısı tek bir odada, nerdeyse kamera sabit haldeyken, monolog/diyalog halinde geçiyor.
Sonra dizinin adı görüntüye biniyor.
Yani dizi, sinema anlamında o an başlıyor.
Bu da şu anlama geliyor.
Buraya kadar izlediğiniz kısım bir tiyatroydu, şimdi sinemaya geçebiliriz. Ha hiç geçmeyip öyle devam etseydi ya da anlatana kadar flash back’lerle ne olduğunu izleseydik demedim mi, dedim içimden…
Artık prodüksiyon daha ucuza bitsin diye mi böyle yoksa tiyatro ve sinemayı karıştırdık ortaya saldık, bu da özgün bir işi ortaya çıkardı anlamına mı geliyor, bilmiyorum.
Tahminim ikincisi… Ama özgünlük deyince örneğin Nicole Kidman’ın başrolünü oynadığı Dogville filmi geliyor aklıma.
Tek mekanda, siyah bir zemine tebeşirle çizilmiş ev, sokak ve eşya adlarından oluşan tiyatro sahnesinde, Grace karakteri yani Nicole Kidman gangsterlerden kaçarken Dogville adlı kasabaya sığınır.
Burada kasabalıların Grace’e davranışlarını, iyiliğin zalimliğe nasıl dönüştüğünü, güç ilişkilerini görürüz.
Sonunda Grace’in kasabaya sığınmasına neden olan gangsterlerin başının aslında babası olduğu ortaya çıkar.
Grace de kendisine zulmeden kasabalılara karşı adaleti (burada intikam) kendisi sağlamaya çalışır ve kasabanın yok edilmesi emrini verir.
Gördüğünüz üzerine anlatım tümüyle özgün. İşlenen kavramlarsa üç aşağı beş yukarı aynı. Bu anlatım sıkıyor mu peki?
Hayır. Ah! ne kadar teatral demiyoruz. Teatral olması, sahiciliğine katkıda bulunuyor tam tersine. Konuyu daha iyi sorgulamanızı sağlıyor. Benim takıldığım nokta da bu.
Ya teatral kalsaydı ya da sinemanın kurallarını işletseydi dizi.
Bu olmayınca ne deve ne kuş olmuş.
Sinema tadını da dizi tadını da alamadığınız gibi toplumdaki karakterler üzerinden yapılan iktidar, muhalefet, adalet, otorite sorgusu eksik kalıyor.
Baklalar ağızda kalıyor…
Siz kendi içinizde hesaplaşın, çürüyen siz olmayasınız deniyor seyirciye belli ki.
Ne de olsa vicdan, yalnız kaldığınızda kendi iç sesinizle yapılan konuşma ve hesaplaşmanın adıdır.
Bir Başkadır, sezonu tamamlanmamış bir dizi hissiyle sona eriyor.
Yarım porsiyon tatlı gibi…
Bir sürü soruyu yanıtlamayıp izleyiciye bırakarak.
Ta Krek döneminden bildiğimiz, hep zeki işlere imza atan Berkun Oya’nın 2. Sezon’u çekerken amacı neydi bilmiyoruz.
Kendisi röportaj sevmediği için, duyamadık.
Yarım kalan karakter hikayeleri, boşluklar, o kadar çok ki, hepsini tamamlamaya zaten yüz sezon yetmez derdim ben olsaydım.
Anadolu’yu kateden tren ve insanlı manzaralar eşliğinde, anlıyoruz ki “benim memleketim” böyle.
Bir başkadır olarak başlayan dizi, bir başkadır benim memleketim, olarak bitmiş.
Eh, bu da bir zeka ve bir imza.
O halde elleri havaya kaldıralım ve rahmetli Ayten Alpman’ı yâd ederek dinleyelim.
Ayten Alpman söylüyor, sayın seyirciler:
Lalaylay laylaylom,
Bir başşşkadır benim memleketimmm…