Milyarder olmanın yaşı yok: 78 yaşında girişimci oldu 84 yaşında milyarder!

Çoğu insan için başarı, belli bir yaşa kadar ulaşılması gereken bir hedef gibi görülür.

30’unda, 40’ında ya da 50’sinde “olmadıysa”, yani “başaramadıysan” artık çok geç olduğuna inanılır. Ama Amerikalı Sidney Frank bu düşünceyi yerle bir eden isimlerden biri oldu.

1996 yılında, New York’ta kararlı bir adam, bir bar tezgâhına yaslanmıştı.

Etrafında genç girişimciler, yeni içki markaları, büyük bütçeli kampanyalar konuşuluyordu.
O ise sessizce dinliyor, elindeki kadehe değil, insanların birbirine bakışına odaklanıyordu.

Yıllardır alkollü içecek şirketlerine danışmanlık yapan Sidney Frank 78 yaşındaydı. Çoğu insan onun yaşında emeklilik hayali kurardı. Bazıları göre o güne kadar büyük başarısı olmayan Frank ise yeni bir marka hayal ediyordu.

O yıllarda votka rafları birbirinin aynısı şişelerle doluydu.
Ucuz, sıradan ve ruhsuz. Markalar yalnızca fiyatla yarışıyor, ürünler birbirine çok benziyor ve ucuz olan satıyordu. “Lüks votka” diye ayrı bir kategori yoktu.

Frank bir akşam, Manhattan’da küçük bir Fransız bistrosunda menüyü incelerken bir şey fark etti.
Şaraplar kökenine göre anlatılıyor, peynirler bölgesiyle övülüyordu. Ama votka… sadece votkaydı.

İşte o anda kafasında bir fikir çaktı:
“Ya votkayı da insanlar şarap gibi seçse?”

Ertesi gün hemen Fransa’ya uçtu. Adını Fransızların ünlü konyağının üretildiği Cognac yakınlarındaki küçük bir damıtımevinde, ustayla saatlerce konuştu.
 Buğdaydan, sudan, damıtım süresinden… Üretimi lüksün ve zarafetin merkezi sayılan Fransa’da yaptıracaktı.

Ama aslında Frank’in aklında tek bir şey vardı:
 Bu içki sadece içilmeyecek, gösterilecekti.

Markaya “Grey Goose” adını verdi. İngilizceydi ama Fransız zarafeti taşıyordu. Şişe tasarımını eline aldığında, “Bu rafta bağırmayacak ama fısıldayarak herkesi çağıracak” dedi.

İlk parti votkalar geldiğinde, büyük bir lansman yapmadı. Büyük reklam kampanyalarına girişmedi. Onun yerine tek tek barları gezdi ve oralardaki kanaat önderlerine yani barmenlere ulaşmaya çalıştı. Çünkü müşteriler genelde votka markası değil votka istediklerini söylüyorlardı bu kanaat önderlerine.

Barları tek tek gezdi. Bir gece, New York’ta ünlü bir kulüpte barmen şişeye baktı ve sordu: Bu ne?

Frank gülümsedi:
 Bu, votkanın şarabı.

Barmen rafların en çok görülecek yerine koydu çünkü şişe tam da istendiği gibi sade, şık ve iddialıydı. Bir hafta sonra, mekâna gelenler “Grey Goose var mı?” diye sormaya başladı.

İnsanlar tadından çok adını sevmişti. Sonra tadını da sevdiler.

Sekiz yıl sonra Bacardi, 2,2 milyar dolarlık teklifle masaya oturduğunda 84 yaşındaki Frank aynı sakinlikle dinledi ve kararını verdi.

Toplantıdan çıktığında yanındaki genç danışman “78 yaşında bunu nasıl yaptınız?” diye sordu. Cevap gerçekten önemli bir dersti: Gençken hızın vardı. Yaşlanınca gözün oluyor. Ben artık insanları görüyorum.

Grey Goose’un sırrı votkada değil, insanın kendini özel hissetme ihtiyacındaydı.

Bugün bu hikâye bize şunu söylüyor: Geç kalan yoktur. Sadece henüz cesaret edemeyen vardır ve başarmanın da yaşı yoktur. Eğer bugün “Artık çok geç” diyorsan… Belki de tam zamanı.