“Buranın ağası sen misin Keko?”

Oğuzhan Koç, bunu Edirne’de, Gastronomi Festivali’ndeki konserinde söylüyor.

Sahnedeyken önünden sigarayla geçen bi seyirci yüzünden şarkıyı yarıda kesiyor.

Önce, “Kardeşim, yakışıklım” diye başlıyor. Sonra tonu yükseliyor:

“Bana değilse protokole saygın olsun. Kimin torpillisisin sen?”

Ardından da o kişinin alandan çıkarılmasını istiyor…

Şimdi dürüst olayım.

Sahnenin dibinden elinde sigarayla geçmek, evet, saygısızlık… Bunu kimse tartışmıyor.

Oğuzhan Koç da sonradan açıklama yaptı. Mesele, sadece sigara değilmiş. O kişi, uzun süre etrafındakileri rahatsız etmiş, kimsenin alınmadığı protokol alanında istediği gibi dolaşmış. “Normalde sessizce uzaklaştırmalıydık” diyerek kendi payını da kabul etti.

Bu kıymetli.

Ama benim zihnime takılan başka bir şey var…

Kelimeler…

Ağa…

Keko…

Torpil…

Birine saygı öğretmeye çalışırken kullandığımız dil, kafamızdaki dünyayı da ele veriyor.

“Kaba davrandın” yerine, “Sen kim oluyorsun, arkanda kim var?” diyorsak, o bi şey ifade ediyor.

Aklıma Neşet Ertaş geldi.

Harbiye’deki konserinde seyircisine dönüp, “Saygısızlık olmasın, ceketimi çıkarabilir miyim?” diye izin isteyen adam.

Sahnede olan… Yani güçlü olan… Seyirciye eğiliyordu.

Nereden nereye geldik di mi?

Haksızlık etmeyeyim tabii…

Ne o seyirci eski seyirci, ne de sahnedekiler eskisi gibi…

İki taraf da değişti.

Ama bi fark var.

Birinin elinde sigara var.

Diğerinin elinde mikrofon.

Ve mikrofonun sesi daha yüksek çıkıyor.

O yüzden mikrofonu tutanın sorumluluğu da daha büyük.

Saygısızlığa kızarken, saygısızlaşmak zorunda mıyız?

Siz ne düşünüyorsunuz?

Oğuzhan Koç haklı mı sizce, yoksa haklıyken haksız duruma mı düştü…