Olanı Değil, Olması Gerekeni Yazmak

Bazen dostlarımdan, yazılarımı ilgiyle takip eden okuyucularımdan şöyle bir eleştiri geliyor:

“Yazdıklarınızı beğeniyoruz, ufkumuzu açıyor, farklı düşünmemizi sağlıyor. Ama biraz Türkiye gerçeklerinden uzaksınız. Söylediklerinizin bugünkü koşullarda uygulanması pek kolay değil.”

Haklılar. Üstelik bunun ziyadesiyle farkındayım.

Ben de önerilerimin önemli bir bölümünün bugünün siyasi, ekonomik, kurumsal ve toplumsal koşullarında kolayca hayata geçirilemeyeceğini biliyorum. Fakat mesele tam da burada başlıyor.

Ben yalnızca bugünün Türkiye’sinde neyin mümkün olduğunu değil, yarının Türkiye’sinde neyin mümkün olması gerektiğini de yazmak istiyorum.

Bunu bilerek, isteyerek yapıyorum.

Bugünün Sınırlarına Mahkûm Muyuz?

Düşüncelerimizi sürekli mevcut koşulların sınırları içinde tutarsak, bir süre sonra o sınırları doğal ve değişmez kabul etmeye başlarız. Bugünün alışkanlıklarını yarının kaderine dönüştürürüz. Aynı sorunları tartışır, aynı mazeretleri üretir, aynı kısır döngünün içinde dönüp dururuz.

Oysa ilerleme, yalnızca gerçekleri doğru okumakla değil, onların ötesini görebilmekle mümkündür. Gerçekçilik mevcut duruma teslim olmak değildir. İdealizm de gerçeklerden kopmak anlamına gelmez. Asıl mesele, ikisi arasında geleceği değiştirebilecek sağlam bir köprü kurabilmektir.

Dünyaya Bakmadan Türkiye’yi Geleceğe Taşıyamayız

Bu yüzden dünyaya bakıyorum. Başka ülkelerin başarılarını, başarısızlıklarını, yönetim anlayışlarını, teknolojik dönüşümlerini, eğitim modellerini inceliyorum. Diplomasi masalarında, uluslararası kuruluşlarda, şirket yönetim kurullarında ve farklı coğrafyalarda edindiğim deneyimleri paylaşıyorum.

Yalnızca geçmişte gördüklerimi değil, geleceğe ilişkin stratejik öngörülerimi de aktarmaya çalışıyorum. Çünkü yapay zekâdan enerjiye, jeopolitikten eğitime, sermaye hareketlerinden toplumsal değerlere kadar dünya yeniden şekilleniyor. Türkiye’nin bu dönüşümün dışında kalma lüksü yok.

Elbette hiçbir ülkenin modeli bize olduğu gibi taşınamaz. Kendimize özgü güçlüklerimiz kadar üstünlüklerimiz de var. Ancak bunları sürekli mazeret olarak kullanamayız.

Küresel şampiyonlar liginde oynamayı hedefliyorsak, yalnızca kendi ligimizin kurallarıyla düşünemeyiz.

Gençlerin Zihninde Bir Pencere Açabilmek

Yazılarımın herkesi ikna etmesini, her önerimin hemen uygulanmasını beklemiyorum. Belki bir okuyucunun zihninde küçük bir soru işareti bırakabilirsem, alışılmış bir düşünceyi sorgulatabilirsem, daha iyisinin mümkün olduğunu hissettirebilirsem, bunu bile değerli bulurum.

Özellikle genç kuşakların dünyaya yalnızca bugünün Türkiye’sinin sıkıntıları ve sınırlamaları içinden bakmalarını istemiyorum. Daha geniş düşünsünler, daha yükseğini hedeflesinler, dünyanın en iyileriyle kendilerini kıyaslasınlar. Değişmez sandığımız engellerin aşılabileceğini görsünler.

Çünkü bugünün imkânsızı, yarının sıradan gerçeği olabilir.

Hayal Gücümüzün Çeperlerini Genişletmek

Bazen hayal gücümüzün sınırlarını zorlamak gerekiyor. Yalnızca ülke yönetiminde değil; kendi hayatımızda, ailemizde, şirketlerimizde, eğitimde, toplumsal ilişkilerimizde de buna ihtiyacımız var.

Kitaplarımda, köşe yazılarımda, televizyon sohbetlerimde ve konferanslarımda yapmaya çalıştığım budur. Bildiklerimi, yaşadıklarımı, geleceğe ilişkin sezgilerimi paylaşmak. Hazır reçeteler sunmak değil, birlikte daha geniş düşünmeye katkıda bulunmak.

Elbette yanıldığım, eksik gördüğüm konular olabilir. Eleştirileri önemsiyorum. Dünyayı tanımak insana her şeyi bildirmez; ne kadar çok şey öğrenmesi gerektiğini gösterir.

Neden Bu Yolda Devam Edeceğim?

Türkiye gerçeklerinden uzaklaştığım yönündeki eleştirileri anlayışla karşılıyorum. Ancak yalnızca olanı anlatmakla yetinmek istemiyorum. Çünkü olanı zaten her gün yaşıyoruz. Sorunlarımızı, engellerimizi, alışkanlıklarımızı biliyoruz.

Ben Türkiye’nin bugün neye razı olmak zorunda kaldığını değil, yarın neye layık olduğunu da anlatmaya çalışıyorum.

Belki bazı önerilerimin zamanı henüz gelmedi. Belki ben o günleri göremeyeceğim. Ama birilerinin o ihtimalleri bugünden konuşması gerekiyor.

Çünkü asıl tehlike, bugün bazı düşüncelerimizin uygulanamaması değil; yarın uygulanabilecek şeyleri bugünden hayal etmeyi bırakmamızdır.

Gerçekleri bilmek zorundayız. Ama onlara mahkûm olmak zorunda değiliz.

Bir gencin bile zihninde yeni bir pencere açabilir, “Neden olmasın?” diye sormasına vesile olabilirsem, yazmaya devam etmek için yeterli nedenim var demektir.