Mutluluk Bakanlığı olan, karbon ayak izi olmayan tek ülke

başarısı halkın ne kadar gülümsediğiyle ölçülüyor. 1972 yılında Kral IV. Jigme Singye Wangchuck’un “Gayri Safi Milli Mutluluk Gayri Safi Milli Hasıla’dan daha önemlidir” çıkışıyla başlayan bu serüven, bugün Bhutan’ı dünyanın en huzurlu ve çevreci ülkesi haline getirdi.

Bhutan’da gerçekten bir “Mutluluk Bakanlığı” (Gayri Safi Milli Mutluluk Komisyonu) var. Bakanlığın görevi ülkeye giren her yeni yasanın veya ekonomik yatırımın halkın ruh sağlığına ve mutluluğuna etkisini ölçmek. Nüfus sayımlarında halka “Yaşamınızdan ne kadar memnunsunuz” diye soruluyor ve alınan cevaplara göre kalkınma politikaları yeniden şekilleniyor. 

Bhutan’da benzersiz kültürü korumak için bazıları dünyanın geri kalanına “garip” gelebilecek sert yasaklar da var.

Tütün Yasağı: Bhutan dünyada tütün satışını ve üretimini tamamen yasaklayan ilk ülke. Ülkede sigara satın alamazsınız; getiren turistler de çok ağır vergiler öder.

Plastik Poşet Yasağı: Çevreyi korumak için plastik poşet kullanımı 1999’dan beri yasak.

Yabancılarla Evlilik: Kral ülkenin kültürel dokusunu korumak amacıyla yabancılarla evliliğe sıcak bakmıyor ve bu konuda kısıtlayıcı yasalar bulunuyor.

Televizyon ve İnternet: İnanması güç, ama Bhutan dünyaya kapılarını o kadar geç açtı ki, televizyon ve internetle ancak 1999 yılında tanıştı. Dünyada televizyonun girdiği son ülke olma unvanını taşıyor.

Bhutan dünyanın karbon negatif tek ülkesi. Yani atmosfere saldığı karbondioksitten çok daha fazlasını geniş ormanlarıyla emiyor. Bunun arkasında sarsılmaz bir anayasa maddesi var: Ülke topraklarının en az yüzde 60’ının ormanla kaplı olması bir zorunluluk. Bugün bu oran %71 seviyesinde ve sürekli artıyor.

Bhutan elini kolunu sallayanın girebildiği bir yer değil. Ülke “Yüksek değer, düşük etki” prensibini benimsiyor. Turistlerden günlük “Sürdürülebilir Kalkınma Ücreti” adı altında 100 dolar (yaklaşık 3.200 TL) alınıyor. Bu para halkın ücretsiz eğitimi, ücretsiz sağlık hizmetleri ve çevre koruma projeleri için kullanılıyor.