Berlinale Günlüğü: Meksika’dan gelen çocuk yıldız!

‘Sinekler’ (Flies) siyah beyaz çekilmiş bir Meksika filmi. Yönetmeni Fernando Eimbcke. Kilolu ve sorunlu bir kadını tanıyoruz önce. Evi bir hastanenin karşısında. Asansörde kimseye gülümsemiyor, selam vermiyor. Birçok az gelişmiş ülkede olduğu gibi insanlar Meksika’da da birbirini sevmiyor. Bir ilan tahtasındaki “Hastanede yatanların yakınlarına kiralık oda” ilanlarını toplayıp çöpe atıyor ve balkonuna kocaman bir kiralık oda ilanı asıyor. Meksika usulü “serbest rekabet” böyle bir şey herhalde.

Çocuk her şeyi değiştirir!

Kiracıların mutfağı kullanması yasak, tuvalette uzun süre kalmak da söz konusu değil. Eşi hastanede yatan bir adam odayı kiralıyor, ancak reddedilme korkusuyla kadına dokuz yaşındaki oğlundan söz etmiyor. Baba oğul kaldırımın üzerinde akşam yemeği yiyorlar. Çocuk kadın uyuduktan sonra gizlice eve giriyor. Kadın aç gözlü, çocuğun varlığından haberdar olunca fazladan para istiyor. İlaçlar pahalı, adamın parası azalıyor. (Burada bir parantez açmak gerek. 1883 yılından bu yana iyi çalışan bir sağlık sigortası sistemine sahip olan Almanya’da izleyicilerin bu film nasıl algılayacaklarını merak ediyor insan.)

Baba oğluna “Annesinin vücudundaki bazı kötü hücrelerle mücadele ettiğini” söylüyor. Tedavi için gerekli ilaçları eczaneden satın almak ve parasını ödemek zorunda. Bir süre sonra para bitince haberleşebilmek için oğluna bir cep telefonu satın alıyor ve başka bir kente çalışmaya gidiyor. Çocuk (her çocuk gibi) video oyunlarına düşkün. Aynı zamanda küçük bir şeytan, zeki, rüşvetçi ve çok sevimli. Kısacası büyüyünce politikacı olma olasılığı yüksek.

Meksika sinemasını keşfetmek isterseniz

Babanın gidişiyle sevgisiz ve mutsuz ev sahibi kadın ile çocuk baş başa kalıyorlar. “Kira ev için değil, oda için, hemen odana git” sözleriyle başlayan ilişki zamanla başka bir yöne evriliyor. Film ilerledikçe izleyici kadının da insanın hayatını karartacak bir sırrı olduğunu öğreniyor. Hastaneye çocukların girmesi yasak olduğundan çocuk annesiyle ilgili bilgi alamıyor. Kadın bu konuda kendisinden beklenmeyen bir özveri gösteriyor. Sonra film bir Yeşilçam dramına dönüşüyor. Bunu kötü anlamda söylemiyorum. Ben sinemanın yarısının Yeşilçam, yarısının da Charlie Chaplin olduğunu düşünürüm.

Sorun Berlin Film Festivali’nin Generation adlı bir çocuk-gençlik filmleri bölümü olmasından kaynaklanıyor. Bu filmin festivalin ana yarışma bölümünde ne işi var, anlamak mümkün değil. Yine de ‘Sinek’ çok bilinmeyen Meksika sinemasını keşfetmek isteyenlere önerilebilir.

Amy Adams’tan sıradan bir film: ‘Deniz Kenarında’

Kornel Mundruczo muhalif olduğu için 2017 yılından bu yana Macaristan’da projelerine destek bulamayan ve film yapamayan bir yönetmen. O da ABD’de şansını denemiş ve yönettiği ‘Deniz Kenarında’ (At the Sea) ile Berlin Film Festivali’nin yarışma bölümüne seçilmiş. Tebrikler.

ABD-Macaristan ortak yapımı filmi tartışmak yerine başroldeki Amy Adams hakkında yazmak daha doğru olacak. Amy Adams hiç kazanamamış olsa da altı kez Oscar’a aday olmayı başarmış ve Oscar tarihine geçmiş bir oyuncu. Bu çok önemli, çünkü festival kırmızı halıda ünlü isimleri görmek istiyor. Sadece festival yönetimi değil, Alman basını da bunu çok önemsiyor. Festivalin basın sponsoru olan Alman Devlet Televizyonu ikinci kanalı ZDF yaptığı yayınlarda hep ünlü Amerikalı oyunculara ve onlarla yapılan söyleşilere yer veriyor.

Film hakkında söylenecek fazla bir şey yok. Alkollü olarak kullandığı arabayla kaza yapan bir kadın bir psikiyatri kliniğinde tedavi gördükten sonra evine dönüyor ve yeni hayatına uyum sağlamaya çalışıyor. Geri dönüşlerle çok sorunlu bir çocukluk yaşadığını öğreniyoruz. Artık dünyada olmayan babası ünlü bir dansçı ve saygın bir dans okulunun kurucusuymuş ve hayatında dans daima kızından daha önemli olmuş. Babası tarafından dansçı olmaya zorlanan ve şimdi okulu yöneten kahramanımız görevine geri dönmek istemiyor. Ancak okulun sponsorları başta olmak üzere herkes bu düşünceye karşı.

Berlin Oscar yarışında eleştiriliyor

‘Deniz Kenarında’ ünlü oyuncu kontenjanından festivale seçilmiş bir film. Kırmızı halı üzerinde iş yapar ama izlense de olur, izlenmese de. Böyle devam ederse Berlin Film Festivali birkaç yıl sonra “Ünlü yönetmen ve oyuncuların sıradan filmlerinin festivali” olarak anılacak. Geçen yıl Cannes Film Festivali’nin programında olan filmler 19, Venedik filmleri de 15 dalda Oscar’a aday gösterilmiş. Berlin filmlerinin sadece iki Oscar adaylığı olması basında çıkan yazılarda eleştiriliyor.

Festivalin yeni yönetmeni Tricia Tuttle Amerikalı. Bu yıl film seçiminde ABD, İngiltere, Avustralya, İrlanda gibi İngilizce konuşan ülkelerin filmlerine öncelik tanınmış gibi görünüyor. Bir önceki festival yönetmeni Carlo Chatrian yıllarca İsviçre’de yaşamış bir İtalyandı. O dönemde de İtalya ve İsviçre filmlerini festivalde izliyorduk. İnsanın ana dili film seçiminde önemli bir rol oynuyor demek ki.

Tricia Tuttle festival başlarken yaptığı bir açıklamada “Festival programında yer alan filmlerin çekiciliği konusunda kendimizden çok eminiz. Eğer bu filmleri sevmiyorsanız sinemayı sevmiyorsunuzdur” demiş. Çok iddialı bir cümle. Megalomaninin sınırlarında dolaştığı söylenebilir. “Biz bu işi herkesten daha iyi biliriz, size de susmak düşer” diyor açıkça.

Berlinale Günlüğü: Festival Afgan filmi ‘İyi Erkek Yok’la açıldı

Berlinale Günlüğü: ‘Sarı Zarflar’ açıldı içinden iyi film çıktı!

Berlinale Günlüğü: Wenders’e Gazze tokadı!

Berlinale Günlüğü: Festivalin ortasına bir bomba düştü ‘Kurtuluş’

Berlinale Günlüğü: Sandra Hüller ödüle göz kırpıyor!