Nasıl bi hayat yaşadığımızın, hatta nasıl bi insan olduğumuzun sağlaması ne biliyor musunuz?
Cenazemiz.
Çünkü kimseyi bir cenazeye zorla getiremezsiniz.
İnsan, ancak içinden gelirse gider.
Yüreği çağırırsa gider.
“Son bir kez yanında olayım” derse gider.
O yüzden cenazeler bana hep çok şey anlatır.
Kimler gelmiş…
Arkasından neler anlatılmış…
Kimlerin sesi titremiş…
Kimler, “Bende hakkı çok” demiş…
Bunların hepsi, aslında yaşanan hayatın sessiz karnesi.
Eniştem M. Kazım Apa, o karneden pekiyi aldı.
Hem de yıldızlı pekiyi.
Dünkü öyle güzel bir cenazeydi ki…
‘Güzel’ diyorum diye yanlış anlaşılmasın.
Acımız çok büyüktü, içimiz paramparçaydı.
Ama Kazım Abi’nin vedası çok görkemliydi.
Çok kalabalıktı.
Çok sahiciydi.
Şehrin dört bir yanından…
Türkiye’nin dört bir yanından…
Hatta, dünyanın başka başka yerlerinden insanlar Adana’daki Kabasakal Mezarlığı’na akın etmişti.
Kazım Abi ne ünlüydü…
Ne siyasetçiydi…
Ne sanatçıydı…
Ne de herkesin tanıdığı bi ekran yüzüydü.
Ama o gün, bir şeyi çok net gördük:
Bazı insanlar, etraflarına, şöhretleriyle değil, iyilikleriyle insan topluyor.
Makamlarıyla değil…
Paralarıyla değil…
Kalplerde bıraktıkları yerle…
Kardeşim Nevzat, defin sırasında mezarın içinde çalışan birini fark ediyor.
Doğal olarak mezarcı sanıyor.
Saatler sonra, aynı kişiyi, duada görünce yanına gidiyor ve diyor ki…
“Abi, sen mezarcıydın değil mi? İyi ki geldin. Hoş geldin…”
O da diyor ki:
“Yok. Ben mezarcı değilim. Emlakçıyım.
Kazım Abi bana o kadar iş pasladı, zor zamanlarımda bana o kadar destek oldu ki… Onun sayesinde evime ekmek götürdüm.
Ben de kendi kendime söz vermiştim. Bir gün ona bir şey olursa, mezarını ben kazacağım.”
Şimdi bunu duyunca insan dağılmaz mı?
Ağlamaz mı?
Kim kime mezarını kazdırabilir?
Böyle bir şey parayla olmaz.
Rica ile olmaz.
Zorla hiç olmaz.
Ancak sevgiyle olur.
Bir insanın başka bir insanın hayatına gerçekten dokunmasıyla olur…
Bir başkası geliyor:
“İşimden çıkarılmıştım” diyor, “Perişandım. Kazım Abi aradı. Yarın gel dedi, aynı maaşla, aynı şartlarda bizde işe başla. Senin gibi değerli birine her zaman ihtiyacımız var. Öyle sarıp sarmaladı ki beni… Bunu ancak bir baba evladına yapar.”
Daha ne hikâyeler…
İş buldukları…
Burs verdikleri…
El uzattıkları…
Ayağa kaldırdıkları…
Biz, onun iyi bir insan olduğunu biliyorduk.
Ama ölümünden sonra ortaya çıkan hikayeler, iyiliğinin boyutunu hepimize yeniden gösterdi.
Bir de şu var…
İki gündür sosyal medyada yazılanları okuyorum.
Bir insanın ardından bu kadar sevgi dolu, bu kadar içten mesajı bir arada çok az gördüm.
İş insanları yazdı. Şirket sahipleri yazdı. Garsonlar yazdı. Otopark görevlileri yazdı. Esnaf yazdı. Çalışanlar yazdı. Lise arkadaşları yazdı. Üniversite arkadaşları yazdı. Doktor arkadaşları yazdı.
Herkes başka bir hikaye anlatıyordu.
Ama anlattıkları insan aynıydı.
Kimsenin kalbini kırmamış.
Kimseyi küçümsememiş.
Kimseye yukarıdan bakmamış.
Tam tersine…
Dokunduğu herkesin gönlünde kendine bir yer açmış.
Düşündüm de…
Şu hayatta para kazanılır. Başarı da gelir, şöhret de…
Ama insanların kalbinde böyle güzel bir yer edinmek…
İşte o, çok başka bir şey.
Bir de acayip fırlamaydı.
Tarsus Amerikan’dan bi arkadaşını aramış geçenlerde:
“Abi, bir rüya gördüm” demiş.
“Ne gördün Kazım?”
“Ölmüşüm. Öbür dünyaya gitmişim. Top oynuyorum.”
“Yapma ya…”
“Evet abi. Ama kötü bir haberim var sana..”
“Nedir?”
“Karşı takımda sen oynuyordun!”
İşte böyle de fırlamaydı!
Hem komikti.
Hem cömertti.
Çok neşeliydi.
Bulunduğu yere mutlaka bi kahkaha bırakırdı.
İki gündür yüzlerce insanla bi aradayız.
Ve herkes başka bi hikaye anlatıyor.
Ama bütün hikayelerin özeti aynı:
“Zor günümde yanımdaydı.”
Galiba insanın arkasından söylenebilecek en güzel cümle de bu…
İnsan hayatta birçok şey biriktirebiliyor.
Para. Mal. Mülk. Makam. Ünvan.
Ama geride böyle bir sevgi bırakabilmek…
İşte o, herkese nasip olmuyor!
Seni çok seviyoruz Kazım Abi… gülüyoruz, ağlıyoruz seni konuşuyoruz.
Biliyorsundur da, yine de… Seni anmadan geçen bi anımız bile yok.
DÜNYA KUPASI 2026
Oyunlar ve Bulmacalar