Dünya hiçbir anda durmamış, burada da durmaz

“Küresel Sumud Filosu”nun “2026 Bahar Misyonu” kapsamında yaklaşık 20 tekne Marsilya’dan Gazze’ye doğru Akdeniz’e açılıyor. 

Neler yaşıyoruz?

Kendimizi “Bu günler de geçer” diye içten içe çalışan bir bilgiye teslim etmiş olarak mı? 

Bilgi bile değil belki, bir eğilim, bir yatkınlık.

Akışın sürekliliği -buna güven diyemem, tevekkül hiç değil- insana tuhaf bir aldırmayış veriyor.

“Ne geniş adamsın!” denir ya, öyle bir şey.

Nasıl olsa hayat devam ediyor.

Nasıl olsa her şey geçiyor, vs.

Çoğumuz kaygılıyız, karamsar hatta bezgin konuşuyoruz, kızgın yazılar yazıyoruz.

Ama galiba her şeyin sonunda içimizden bir “boşver” çekiyoruz.

Hayatın tamamına uygun bir refleks bu.

Karetta yavrusu yumurtadan çıkıyor ve en parlak ufka koşuyor.

Hiçbir şey bilmiyor ama ilkin ışığa yöneliyor.

Gecenin karanlığında ıssız bir koydaysanız, deniz karadan daha aydınlıktır.

Işığı deniz sanıyor karetta.

İnsan ise ışığı biliyor gibi yaşıyor, ama içindeki kolaylığa sığınıyor.

Kriz büyüyor. İşaretler çoğalıyor.

Yön bulanıklaşıyor.

Yine de tuhaf bir güdüyle akışa yaslanıyor insan:

“Dünya durmuyorsa, tehlike de tam değildir.”

Oysa bazen ışık vardır, ama o deniz değildir.

İnsan duruyor sayılmaz.

Ama nereye gittiğini de sormuyor.

‘Dünya hiçbir anda durmamış; burada da durmayacak ya’…

Bu süreklilik, insana sığınak gibi geliyor.

Tuhaf bir güven:

Ne olursa olsun bir şekilde devam edilecek sanısı.

İnsan bu duyguyla doğmuyor, ama zamanla onu bir içgüdü gibi taşımayı öğreniyor.

O yüzden kriz büyürken bile hayat öyle bir şey yokmuş gibi, neredeyse aynen sürüyor.

Çünkü zihin kopuşu değil, devamı varsayıyor.

Durmayacağını bildiği dünyada insan da durmuyor, çoğu zaman nereye gittiğini sormadan.

Mesele şu:

“İnsan krizi ciddiye almıyor” zannı doğru değil.

İnsan ciddiye almanın gerektirdiği hayatı göze alamıyor.

Karetta ilk kez nereye koştuğunu bilmiyor. İnsan koştuğu yeri biliyor. Ama o ağırlığı taşımıyor.

Eskiden bir Ankara valisi “Bu memlekete komünizm lâzımsa onu da biz getiririz” demişti.

O hesap.

Birileri bir şey yapacak nasıl olsa.

Biz bakıyoruz.

Belki de bu yüzden, yanlış ışıklar hiç sönmüyor.