Son günlerde hayatın anlamı üzerine çok düşünüyorum.
Hepimize bi hayat veriliyor.
Uzun ya da kısa…
Kolay ya da zor…
Nasıl yaşayacağımıza biz karar veriyoruz.
Bir sahnedeyiz.
Adı hayat.
Rolümüzü oynuyoruz.
Sonra bi gün o sahneden iniyoruz.
Bize ayrılan süre doluyor.
Ve oyundan çıkıyoruz, çıkarılıyoruz.
İnsanlar da bizi uğurluyor.
İşte o uğurlanış…
Belki de nasıl yaşadığımızın en dürüst özeti.
Kimi alkışlarla uğurlanıyor…
Kimi sessizce…
Kimi arkasından “Helal olsun!” sesleri yükselirken, çiçeklerle…
Kazım Abi’yi uğurlarken bunu iliklerime kadar hissettim.
Kazım Abi ünlü değildi.
Kamusal bi figür değildi.
Ne dünya çapında bi markası vardı…
Ne milyonlar onu tanıyordu…
Ne de servetiyle anılacaktı.
Ama dokunduğu insanların sayısı inanılmazdı.
Cenazesinde bunu çıplak gözle gördük.
İş insanı da oradaydı…
Holding sahibi de…
Garson da…
Otopark görevlisi de…
Her zaman gittiği midyeci de…
Şehir dışından gelenler de…
Yurt dışından gelenler de…
Çünkü herkesin hayatına bi yerinden değmişti.
Birinin işini bulmuştu.
Birine burs olmuştu.
Birine omuz vermişti.
Birinin gönlünü almıştı.
61 yıla bütün bunları nasıl sığdırdı, gerçekten bilmiyorum.
Böyle bir sevgi satın alınmıyor.
Böyle bir itibar; eğitimle. parayla, makamla ya da kurduğun markalarla gelmiyor.
Bana sorarsanız gerçek başarı bu.
Günün, oyunun ve ömrün sonunda…
İnsanlar ne kazandığını değil…
Onlara nasıl hissettirdiğini hatırlıyor.
Bir insanın gerçek başarısı, öldüğünde arkasından kaç kişinin ağladığı değil; kaç kişinin “İyi ki hayatıma dokundu” diyebilmesi.
Babalar Günü’nde mezarına gittik.
Bir adam mezarının başında oturuyordu.
Biz önce tanıyamadık.
Yıllarca mahkemelik olduğu biriymiş.
Dava, Kazım Abi’nin lehine sonuçlanmış.
Ve bu adam mezarına gelmiş.
“Çıkaramadık sizi…” deyince…
Başını hafifçe eğdi.
“Eski bir iş arkadaşıyım…
Abimi ziyarete geldim.
Biraz dertleşiyordum…” dedi.
İşte o an bir kez daha anladım.
Hayatta en büyük başarı, davaları kazanmak değil…
İnsanların kalbini kazanmak…
***
Canımız Keko. Hep aklıma, kalbime düşüyorsun. Gittiğine hala inanamıyorum. Arkadaşların böyle bi video yapmış, izlerken içimden geçenler buydu, yazıverdim. Çok özleniyorsun bilesin.
İzmir. 14. Onur Yürüyüşü.
Valilik yasakladı.
Gerekçe mi?
“Genel ahlak”…
“Kamu düzeni”…
“Provokasyon ihtimali”…
“Toplumun tepkisi”…
Gibi soyut kelimeler.
Tabii ki içi boş.
Ama sonuçları gayet somut.
Gül Sokak’ta insanlar toplandı.
Polis müdahale etti.
Kalkanlardan duvar ördüler, basın görüntü almasın diye.
36 kişi gözaltına alındı.
Haberi okurken bi video gördüm.
Sizinle de paylaşıyorum.
Gözaltına alınan bi gencin babası bağırıyor:
“Çalmadın. Çırpmadın. Namussuzluk yapmadın. Sen, sadece hakkını savundun. Seninle gurur duyuyorum.”
O baba haklı.
Ben de onunla gurur duyuyorum.
Ve onu alkışlıyorum.
Çalmayan, çırpmayan, kimsenin hakkını yemeyen herkes, hakkını aramakta özgürdür.
Bu cümle bu kadar basit.
Bu kadar net.
DÜNYA KUPASI 2026
Oyunlar ve Bulmacalar