Duygusal Sadakatin Sınırı

Geçtiğimiz günlerde Avustralya Başbakanı Anthony Albanese’in başına resmen “Kylie Minogue kazası” geldi.

Katıldığı bir podcast’te, sunucu Kylie Minogue, Nicole Kidman veya Rhonda Burchmore arasından kiminle “çıkarsın, birlikte olursun veya evlenirsin” diye sordu. Albanese, yeni evli olduğunu söyleyerek sorudan kaçınmaya çalışsa da ısrar üzerine “Hepsi için tabii ki Kylie Minogue” diye yanıtladı.

Ve kıyamet koptu. Hem sosyal medya hem siyasal rakipler adamcağızı yerden yere vurdu. Öyle ki Albanese, daha sonra CNN International’a yaptığı açıklamada cevabı için “koşulsuz olarak özür diliyorum” dedi.

Her fani çiftin masasında duran saatli bomba şurası: Bir eşin, ulaşılmaz ünlü biri hakkında ‘Onunla birlikte olmak isterdim’ demesi masum bir espri mi, yoksa duygusal sadakatin sınırını aşan bir davranış mı?

“Bunda ne var, altı üstü Hollywood ünlüsü” diyen realistlerden misiniz yoksa “Ağzından çıkan kalbinin aynasıdır” diyen romantiklerden mi? Bir tarafta “Ya koskoca Kylie Minogue gelip bizim Anthony’nin kapısını çalacak değil ya, altı üstü bir espri, amma abarttınız!” diyen bir kitle var.

Onlara göre sadakat, fiziksel bir eylem. Ulaşılması imkansız bir popstar hakkında şaka yapmak, rüyada piyangodan ikramiye çıktığını görmek kadar masum görülüyor. “Bedenim burada, kalbim sende, varsın dilim iki saniye magazin yapsın” mantığı anlayacağınız.

Madalyonun diğer yüzü ise çok daha derin bir eksikliğe işaret ediyor bunlar da “İlişkilerde sadakat yalnızca bedenle değil, dille de sorgulanır” ısrarında olanlar.

İşte asıl vurucu nokta burası. Bu kişilerde “Fırsatım olsa yapardım ama imkan yok” demek, eşinize “Sen benim ilk tercihim değilsin, sadece şu anki en gerçekçi seçeneğimsin” mesajı veriyor.

İlişki dediğimiz şey, iki kişinin birbirine hissettirdiği “özel olma” duygusu üzerine kuruludur. Milyonların hayran olduğu bir dünya yıldızı bile olsa, eşinizin ekran karşısında iç geçirip “Ah ulan, şimdi onunla olmak vardı” demesi, en özgüvenli insanı bile içeriden ufak ufak kemirtebilir.

Tabii bir de tüm bu tartışmayı hayretler içinde izleyip “Yahu sadakat dediğimiz o köklü, emek isteyen kavram gerçekten bu kadar ucuz bir teste mi indirgendi?” diye isyan edenler de var.

Bu gruba göre, bir insanın hayat arkadaşına duyduğu bağlılığı, ulaşılamaz bir dünya yıldızına yönelik popüler kültür şakası üzerinden ölçmeye kalkışmak tam anlamıyla bir saçmalık.

İlişkiyi ayakta tutan şey; hastalıkta sağlıkta yan yana durmak, faturaları beraber ödemek, hayatın yükünü sırtlamak; yoksa bir podcast yayınında espri olsun diye söylenmiş iki kelime değil.

“Ulaşılmaz olana hayranlık duymak” insani bir reflekstir ve bunu bir sadakatsizlik komplosuna dönüştürmek, aslında ilişkinin kendisine değil, bireyin kendi derin güvensizliklerine işaret eder.

Dolayısıyla, koskoca başbakanın (ya da evdeki eşinizin) masum bir magazin geyiği yüzünden “yetersizlik” mahkemesinde yargılanması, modern dünyanın yarattığı bir başka abartı balonundan başka bir şey değildir.

Gerçekten de bazen her şeyi fazla ciddiye alıp hayatı kendimize dar ediyor olabilir miyiz, ne dersiniz? Sonuç olarak Albanese’in düştüğü durum hepimize şu dersi veriyor: Siz siz olun, evde ya da canlı yayında “Kylie mi, eşim mi?” sorusuna maruz kalırsanız, esprili olmaya çalışmayın. Zira bazı esprilerin faturası ağır olabiliyor!

1978 yılında, Ajda Pekkan’ın popülerlikte sınır tanımadığı yılarda kendi adına çarşaf ve nevresim takımı çıkarmıştı. Sonuç hüsran oldu. Kadınlar eşlerini yatakta Ajda Pekkan ile paylaşmak istemediler. Demek istediğim bir eşin konu rakip olduğunda nasıl bir kıskançlık krizine gireceğini tahmin etmek pek mümkün olmuyor!