Önce gülüyor, sonra utanıyoruz

Deniz Göktaş’tan mesaj var.

Okudunuz mu?

Bir adam düşünün. 7 yıldır sahnede. Binlerce kişiyle gülüşmüş, ağlaşmış, konuşmuş. Tek suçu bi YouTube videosu.

Teslim oluyor. Kendi isteğiyle. Ama polis “ters kelepçe” diyor.

O, “direniyor.”

Kimse dinlemiyor.

Zorla takıyorlar.

Sonra kamera.

Önden, arkadan, yandan.

Gülümsüyor çünkü mizahçı, çaresizliğini bile kahkahaya çeviriyor.

Ama yayınlanan o kare değil.

“Uzak-arka açı” yayınlanıyor.

Neden mi?

Çünkü gülümseyen bi tutuklu, anlatının işine gelmiyor.

Gece uyuşturucu testi.

Hastanede 70 yaşında bir teyze onu tanıyor, sevinçle el sallıyor.

Düşünsenize, test için kolunda polislerle götürülürken bile bir teyzenin gözünde hala “o komik ve zeki çocuk.”

Cezaevinde ne yapıyor?

Televizyon izliyor. Alaturka tuvalet kullanıyor. Yemek “ODTÜ yemekhanesi gibi” diyor gülerek.

Bir de Vatan Emniyet’i anlatıyor. Bina eski. Çalışanlar sıcaktan bayılıyor. Klima sadece amirlerin odasında var. Yani devletin gücü kendi memurunu terletiyor.

O bunları anlatırken hala nazik. “Temel seviyede Türkçe bilen, dayanışma gösteren herkese sevgiler” diyor.

Şimdi sen düşün. NATO zirvesi var. Dünya liderleri Ankara’da. Bizim gündemimiz ise bi komedyenin ters kelepçesi.

Bu ülkede bi espri, bi tutuklama sebebi oluyor. Bir gülümseme, sansürleniyor.

Gülüyoruz. Sonra utanıyoruz. Sırayla.