Ada Notları 3

En önemli değerim özgürlük.

Oysa ada, bir taraftan insana bambaşka özgürlükler verirken, diğer taraftan etrafını ve ulaşımını sularla sınırlar. Belki de özgürlük tam olarak budur; sınırların içinde kendine ait bir hayat kurabilmek.

Adada yaşamın esası basitlik. Canınızın istediği koya giderken arabanın arkasına iki portatif sandalye atmanız yeterli. “Bugün başka bir yerde yiyelim” deseniz bile çok uzun sürmez; yine sevdiğiniz yerlere dönersiniz.

Adada kasmaya, övünmeye, hava atmaya pek rastlamayız. Rastlarsanız da uzun kalmadan o masadan uzaklaşırsınız.

Adanın ritüelleri var. Severseniz, hiç sıkılmadan onların içinde akıp gidersiniz.

Her salı akşamı saat altıda kurulan pazara gidip taze yumurta, sebze ve meyveleri bez çantanıza doldurup eve dönmek gibi. Her hafta pazarda rastlaştığınız uzak komşularla kısa sohbetler etmek gibi. Sabah yürüyüşünden sonra merkezde çay molası verip kahvaltılık simitleri sırt çantanıza koyarak eve dönmek gibi. Yeni sergileri gezmek, hatta açılışlarına katılmak gibi. Eş dostla haftada bir iki kez uzun sofralarda buluşup işi, gücü, bağı, bahçeyi ve çocukların geleceğini konuşmak gibi. Sevdiğiniz farklı dostları üç dört günlüğüne eve davet edip yılın özetini ve bilançosunu birlikte yapmak, uzun sohbetlere dalmak gibi.

Soğuk ama cam gibi denizine günde en az bir kez girmek gerekir

Adanın en sevdiğim yanı ise, gemiye yetişmek dışında gerçek bir koşturmacasının olmaması. Ada hayatı sakin ve yavaş akar. İş hayatındaki çeviklik, hız ve hedef tutturma telaşı burada yok.

Haziran’daki Bozcaada Yarı Maratonu belki de koşulması gereken tek şeydir. Öğleden sonra denizden çıkıp Vahit’te bira ve patates yemek ise yapılması gereken ritüellerdendir. Soğuk ama cam gibi denizine günde en az bir kez girmek gerekir.

Her gün aynı insanları görmek, selamlaşmak, iki dakikalık sohbetler etmek… Mahalle kültürünü seven benim gibiler için birebirdir.

Ben sevdiğim kitapları ve filmleri tekrar tekrar okumayı, izlemeyi de severim. Stajyer, Aile Arasında ya da Haruki Murakami kitapları gibi… Ada hissi de biraz buna benziyor. Her dönüşte aynı yere geliyorsunuz ama her seferinde başka bir şey keşfediyorsunuz.

Hayatımdan çıkardığım kelimelerden biri “vasat”. Burada o kelime pek kullanılmaz. “İyi” ve hatta “çok iyi” daha sık duyulur.

Sakın her şey mükemmel demek istediğimi sanmayın. Şikâyet edecek şey yok mu? Olmaz mı…

Formula pilotu gibi araç kullanan ve dehşet saçan taksi ve minibüs şoförlerini ilk sıraya yazabilirim. Ya da adaya en son yerleşenlerin bile “Ada çok doldu, her yer ev oldu.” söylemini…

Gerçekliği kesin var. Özellikle Akvaryum’a yakın yıllardır süren ucube site yapılaşması ve Sulubahçe’deki hapishaneyi andıran otel, geçerken gözümü kapattığım taş yığınlarından.

İşte özgürlük hissimi en çok burada yaşıyorum

Kırk yıl boyunca “Yazlık almak ne kadar saçma… Yılda üç dört hafta kalacağın bir eve para yatıracağına her yıl başka bir yerde tatil yaparsın.” demişliğim çoktur.

Ta ki Bozcaada’yı görene kadar…

Sonrası yavaş yavaş oldu.

Ada yaşamına sindire sindire alıştım.

Yeni dostlar…

Eski dostlar…

Uzayan sofralar…

Lezzetli yemekler…

Ada üzümlerinden yapılan şaraplar.

Karşı kıyıdan gelen nefis peynirler.

Rüzgârın altında kitap okumanın keyfi.

Sabah kuş sesleriyle uyanmak.

Gece gökyüzündeki yıldızları izlemek.

Her gün aynı yöne bakıp her seferinde başka bir şey görmek.

Yeni keşifler…

Yeni tatlar…

İşte özgürlük hissimi en çok burada yaşıyorum. İster yalnız kalabiliyorum, ister merkeze inip kalabalığa karışıyorum. İster kitabımı okuyorum, ister beş dakika sonra koyu bir sohbetin parçası oluyorum. İster bağda bahçede uğraşıyor, ister yazının başına oturuyorum.

En önemlisi de yavaşlayıp sadeleşebiliyor; ne üreteceğimi, nasıl yaşayacağımı düşünmek için kendimle baş başa kalabiliyorum.

Unutmamam gereken tek şey ise…

Dalgın dalgın yürürken taksilere dikkat etmek.