Bir dostluğu yüzlerce yıl yaşatmak mümkün mü? Biz zeytin ağacı diktik

Dostlukları kalıcı kılmanın pek çok yolu var. Biz bu kez zeytin ağaçları diktik. Selanik’ten gelen bir ağaç köklerinde ata toprağını taşıyordu. Rodos’tan gelen diğerini ise yıllardır dost olduğum Stavros Kalas’la birlikte diktik. Ege’nin iki yakasında kurulan dostluklar şimdi Urla’da büyüyecek.

Bir zeytin ağacı yüzlerce, hatta binlerce yıl yaşayabiliyor. Düşünsenize, bugün diktiğiniz bir ağaç sizden sonra da yaşamaya, meyve vermeye devam edebilir.

Belki de zeytini bu kadar özel kılan tam olarak bu. Sadece bugüne değil, geleceğe de bir şey bırakıyorsunuz.

Zeytin, yüzyıllardır Akdeniz’de barışın, dostluğun ve bereketin simgesi. Ama bu sözlerin gerçek anlamını bazen yaşadığınız küçük bir olayda daha iyi anlıyorsunuz.

Ben de 3. Uluslararası Urla Zeytin ve Sanat Festivali’nde bunu bir kez daha hissettim.

Selanik ve Rodos’tan getirilen zeytin ağaçlarını Urla topraklarına diktik. Her birinin ayrı bir hikâyesi vardı.

Selanik’ten gelen ağaç, yeni dalını Urla’da verdi

Eski milletvekili ve Urla Belediye Başkanı Bülent Baratalı, geçen yıl verdiği sözü tuttu. Selanik’ten Saloni cinsi sofralık bir zeytin ağacı getirdi.

Üstelik saksısındaki toprak da Selanik’tendi.

Baratalı anlatırken özellikle bu ayrıntıyı vurguladı:

“Geçen sene verdiğimiz söz üzerine Selanik’ten zeytinimiz geldi. Bir süre bekledi. Hatta ikinci dalını Türkiye’de, Urla’da çıkardı. Saksının dibindeki toprak da özellikle Selanik’ten getirildi. Ata toprağından…”

İzmir ve Selanik’in kardeş şehirler olduğunu, yaşam tarzlarının, insanlarının ve kıyılarının birbirine ne kadar benzediğini de hatırlattı.

Aslında Ege’nin iki yakasında yüzyıllardır paylaştığımız çok şey var. Yemeklerimiz, geleneklerimiz, sofralarımız, zeytinyağımız…

Şimdi bunlara bir de Urla’da büyüyecek bir zeytin ağacı eklendi.

Rodos’tan gelen ağaçta bizim dostluğumuz var

Benim için bir başka özel an da sevgili dostum Stavros Kalas’ın Rodos’tan getirdiği zeytin ağacını birlikte dikmekti.

Yıllardır dostuz. Aynı sofralarda buluştuk, güzel anılar biriktirdik. Bu kez birlikte bir ağaç diktik.

Bundan yıllar sonra o ağacın yanından geçtiğimde Stavros’u ve dostluğumuzu hatırlayacağım. Belki bizden sonraki kuşaklar da o ağacın hikâyesini dinleyecek.

Bence bu, dostluğa bırakılabilecek en güzel hatıralardan biri.

Ben de Urla’da zeytin yetiştiren bir üreticiyim. Bir ağacın büyümesinin ne kadar emek ve sabır istediğini biliyorum. Ama aynı zamanda bir zeytin ağacının nesiller boyunca yaşayabildiğini, geçmişle gelecek arasında nasıl bir bağ kurduğunu da biliyorum.

Bu nedenle farklı ülkelerden zeytin çeşitlerinin getirilmesini, dikilmesini ve korunmasını çok değerli buluyorum. Bu çalışmalar hem zeytin çeşitliliğine hem de ortak kültürümüzün yaşatılmasına katkı sağlayabilir.

Bugün Selanik’ten ve Rodos’tan gelen iki zeytin ağacı Urla toprağında.

Birinin köklerinde Selanik toprağı, diğerinin hikâyesinde yılların dostluğu var.

İnsanlar gelir gider, zaman geçer. Ama iyi bakılan bir zeytin ağacı yüzyıllarca yaşayabilir.

Belki de dostluğu yaşatmanın en güzel yollarından biri, birlikte bir ağaç dikmektir.