Kazanmaktan Daha Zor Bir Şey Var

Başarı neden paylaşılmaz?

Başarıyı kutlamayı seviyoruz.

Ama başarıyı paylaşmayı pek bilmiyoruz.

Bir ödül aldığımızda…

Bir terfi ettiğimizde…

Bir yarış kazandığımızda…

Spot ışıklarının yalnızca üzerimizde olmasını istiyoruz.

Oysa hiçbir başarı tek başına inşa edilmez.

Her başarının arkasında bizi zorlayan insanlar vardır.

Bazen güçlü bir rakip…

Bazen bir ekip arkadaşı…

Bazen bir öğretmen…

Bazen de en sert eleştirmeni…

Çoğu zaman bizi en çok geliştiren insanlar, bize en çok zor anlar yaşatanlardır.

Ne var ki zirveye ulaştığımızda bunu kolayca unutuyoruz.

İşte tam da bu noktada spor bize unutulmaz bir hayat dersi veriyor.

Wimbledon’ın öğrettiği zarafet

Yıllardır Wimbledon’ı takip ediyorum.

Dünyanın en prestijli tenis turnuvasında sadece tenis izlemiyorum. İnsan olmanın, rekabet etmenin, kazanmanın ve kaybetmenin nasıl bir karakter meselesi olduğunu izliyorum.

Şampiyonluk kupası henüz havaya kalkmadan önce çok önemli bir ritüel yaşanıyor.

Önce finalist çağrılıyor.

Kaybetmiş olan…

Mikrofon ona uzatılıyor.

Ve tam o anda sporun gerçek büyüklüğü ortaya çıkıyor.

Henüz kaybetmenin hüznü içindeyken bile rakibini kutluyor.

Onun ne kadar iyi oynadığını anlatıyor.

Takımına teşekkür ediyor.

Seyirciyi selamlıyor.

Ardından şampiyon geliyor.

Belki hayatının en büyük zaferini yaşıyor.

Ama konuşmasının merkezinde yine kendisi yok.

Gerçek şampiyon ne yapar?

Önce rakibine dönüyor.

“Beni zorladığın için teşekkür ederim.”

“Bugün en iyi tenisimi senin sayende oynadım.”

“Gerçek potansiyelimi sen ortaya çıkardın.”

“Beni daha iyi bir sporcu yaptın.”

Bunlar ezberlenmiş nezaket cümleleri değil.

Bunlar gerçek şampiyonların bakış açısı.

Çünkü onlar bilir ki güçlü rakipler olmadan büyük şampiyonlar da yetişmez.

Rakibini küçültmek yerine ona teşekkür eder.

Çünkü aslında kendi başarısında onun da payı vardır.

Keşke bunu hayatın her alanında yapabilsek

İş dünyasında…

Sanatta…

Bilimde…

Gazetecilikte…

Bizi zorlayan insanlara çoğu zaman kızıyoruz.

Oysa onlar bizi konfor alanımızdan çıkarıyor.

Daha çok çalışmaya zorluyor.

Daha iyisini yapmaya mecbur bırakıyor.

Belki de en büyük gelişimimizi onlara borçluyuz.

Peki ya futbol?

Ne yazık ki aynı kültürü her zaman takım sporlarında göremiyoruz.

Özellikle futbolda…

Maç bitiyor.

Kutlama yerine tartışma…

Takdir yerine öfke…

Saygı yerine hakaret…

Oysa sporun amacı sadece kazanmak değildir.

Karakter inşa etmektir.

Başarı paylaşıldığında büyür

Yıllardır Wimbledon’dan sadece tenis notlarıyla dönmüyorum.

Hayata dair derslerle dönüyorum.

Belki de gerçek şampiyonluk kupayı kaldırmak değildir.

Seni zirveye taşıyan rakibini onurlandırabilmektir.

Çünkü paylaşılmayan başarı kibir üretir.

Paylaşılan başarı ise ilham verir.

Ve belki de kazanmaktan daha zor olan tek şey vardır:

Kazandığında bunu başkalarıyla paylaşabilmek.