Türkiye’nin utancı

2 Temmuz 1993.

Sivas’ta bir otel yakıldı.

33 aydın öldü.

Peki sonra ne oldu?

15 bin kişi oradaydı. Sadece 124’ü yargılandı.

Diğerleri?

Evlerine gitti.

Mahkeme “örgüt yok” dedi.

Bir otel yakıldı, 33 kişi can verdi, ama arkasında örgüt yoktu, öyle mi?

33 sanığa idam verildi.

Sonra müebbet oldu.

Sonra sekizi, 1997’de tahliye edildi.

Bir daha görünmediler.

Devlet aramadı mı, bulamadı mı?

2012’ye geldik.

Beş firari için “zaman aşımı” dediler, dosyayı kapattılar.

Üç kişi daha vardı, yurtdışındaydı, onlar için dava sürdü.

2023 Eylül.

O üç kişi için de, “30 yıl geçti” dediler.

Dava, resmen kapandı.

Otuz yıl sürede adalet aranmadı, zaman arandı.

Ve failler?

Ahmet Turan Kılıç, ağırlaştırılmış müebbet hükümlüsü. 2020’de Cumhurbaşkanı affıyla tahliye. Gerekçe: Sağlık.

Hayrettin Gül, katliamın asli faili.

İdam almış, müebbetle değişmiş.

2023’te aynı af. Gerekçe: Sürekli hastalık. 75 yaşında, kapıdan çıktı.

33 kişi bir daha hiç çıkamadı!

Onlar hep toprak altında.

Otuz yıl. Bir dava. Sıfır adalet.

Türkiye’nin utancı!

Boyumuz bir karış uzadı!

Demek ki ülkede çözülmeyen son sorun mizahmış.

Ekonomi tamam, şiddet tamam, adalet tamam…

Sıra komedyenlere gelmiş.