İstanbul Maratonu ve Mutluluk Sebebim

Yıllardır doğada, patikalarda, şehir merkezlerinde severek yaptığım bir aktivite var: yürümek.

Yürürken edilen sohbetlere, alınan kararlara, akla gelen yeni fikirlere çok inanırım. Fabrika bahçelerinde ekip arkadaşlarımla oturup çay içmek yerine yürürken fikir alışverişi yapmak, birbirimize geri bildirim vermek bana hep daha iyi gelmiştir. Sanırım beyne giden oksijenin de olumlu bir etkisi var!

Son üç yıldır bu yürüyüş keyfine İstanbul Maratonu Halk Koşusu, Antalya 10K ve Bozcaada Halk Koşuları da eklendi.

Altunizade’de bir pazar sabahı

Pazar sabahı, gönül verdiğimiz ve desteklediğimiz KODA için yine Altunizade’de buluştuk. KODA çalışanları, yönetim kurulu üyeleri, destekçilerimiz ve KODA için koşan şirketlerin ekipleriyle bir araya geldik. Sohbet ettik, fotoğraf çektirdik, hasret giderdik.

Her yıl, yağmurda ya da güneşli havada, beni oraya götüren ve vazgeçemediğim şey, orada hissettiğim coşku ve herkesi saran enerji.

Kendi adına, çalıştığı kurum adına ya da bir sivil toplum kuruluşunu desteklemek için gelen insanların birbirlerine gülen gözlerle günaydın demesi, gülümsemesi, gösterdiği nezaket…

Dört saate yakın beklememize rağmen en ufak bir gerginlik, kavga ya da tartışmaya rastlamamak.

Aslında kolay bir süreç değil. Sabah erkenden kalkıp bir şekilde Altunizade’ye ulaşacak, numaranızı defalarca kontrol noktalarında gösterecek, ekibinizi bulmaya çalışacak ve start alabilmek için farklı kurumların, sivil toplum kuruluşlarının bayraklarını taşıyan insanlarla yan yana uzun süre bekleyeceksiniz.

Ama bu uzun bekleyişin her anında başka bir hareket var. Fotoğraf çektirenler, ısınma hareketleri yapanlar, Instagram için paylaşım hazırlayanlar, destekledikleri sivil toplum kuruluşları adına videolar çekenler, uzun zamandır görmedikleri arkadaşlarıyla sohbete dalanlar…

Neredeyse bir buluşma ve hasret giderme toplantısı gibi. Üstelik dünyanın en güzel yerlerinden birinde: İki kıtayı birbirine bağlayan, denizin üzerindeki köprüde.

Köprüden Beşiktaş’a uzanan coşku

Düdükler çalıp binlerce kişiyle birlikte köprüye çıktığınızda heyecan daha da artıyor. Koşanlar, yürüyenler, sadece denizi seyredenler, fotoğraf çekenler… Yüzün üzerinde şirketten çalışanların aynı amaçla orada olması insana ayrıca iyi geliyor.

Her sektörden, her şirketten insanlar hem kendilerine iyi gelmek hem birlikte bir şeyler başarmanın mümkün olduğunu görmek hem de seçtikleri bir sivil toplum kuruluşuna destek toplamak için orada. Koşarken ya da yürürken bir amaca katkıda bulunmanın mutluluğunu yaşıyorlar.

Hangi şirkette çalıştığınızdan çok hangi sivil toplum kuruluşunu desteklediğiniz önem kazanıyor. Yarışın sonunda kurulan sivil toplum ekiplerinin yanına uğrayıp çak yapmadan, alkış almadan bitişe doğru ilerlemiyorsunuz.

Yolun her anından ayrı bir keyif alıyorsunuz. Toplam 6,5 kilometre. Köprü üzerindeki dümdüz yolların ardından Barbaros yokuşunda hafif bir tırmanış, sonra Beşiktaş’a doğru kendinizi durduramadığınız güzel bir iniş…

En keyifli bölüm ise bitişe yaklaşırken Dolmabahçe’nin önündeki ağaçlı yol. Sağlı sollu su masalarından suyunuzu alıp pazar günü güneşinin altında, ağaçların gölgesinden geçerek İnönü Stadı’na doğru ilerliyorsunuz.

Göğüs numaranız işaretlenip madalyanız boynunuza takıldığında derin bir nefes alıp huzurla bir oh çekiyorsunuz. Sonra arkadaşlarınızı da peşinize takıp bir şeyler atıştırmak için Joker’e doğru yola koyuluyorsunuz.

Şahane bir pazar günü geçirmiş olmanın keyfiyle, Köy Okulları Değişim Ağı (KODA) için 200 kişiyle birlikte topladığımız bağışların hedefe ulaşıp ulaşmadığını merak ederek rakamları kontrol etmeye devam ediyorsunuz. Yorgun ama gururlu, Beşiktaş’tan Kadıköy motoruna atlayıp huzurla evin yolunu tutuyorsunuz.

Maraton haftalar öncesinden başlıyor

Ama İstanbul Maratonu’nda koşmak, bir günlüğüne yarışa katılıp eve dönmekten çok daha fazlası.

Bir sivil toplum kuruluşunu desteklemek için koşuyorsanız, aslında maratondan haftalar önce başlayan bir yolculuğa çıkıyorsunuz.

En az üç hafta önce Adım Adım platformunda kampanyanızı açıyor, desteklediğiniz sivil toplum kuruluşunu ve neden onun için koştuğunuzu anlatıyor, ulaşmak istediğiniz bağışçı sayısını ve bağış hedefinizi belirliyorsunuz.

Ardından sosyal medyada, Linkedin’de, Instagram’da duyurular yapıyor; WhatsApp ve e-postalarla eşe dosta, tanıdıklara, tanımadıklara, içinde bulunduğunuz gruplara haber salıyorsunuz.

Mesajınız aslında çok basit:

Köy okullarındaki öğretmenlerin gelişimi için koşuyorum. Bir öğretmen gelişirse yüzlerce çocuğun hayatı değişir. Bizimle koşmak ya da bu yolculuğa destek olmak ister misin?

Gelen her destek yüreğinizi hoplatıyor. Kendinizi neredeyse her on dakikada bir kampanyanızın sayfasını kontrol ederken, toplanan bağışlara ve destek veren isimlere bakarken buluyorsunuz.

Üstelik yarış bittiğinde işiniz de bitmiyor. Yarış günü iletişim devam ediyor, sonrasında da 15 gün boyunca bağış ve destek toplamayı sürdürüyorsunuz.

Çünkü bir amaç için çalışan, bir meseleyi dert edinen sivil toplum kuruluşlarının en önemli kaynak yaratma araçlarından biri maratonlar ve koşu bağışları.

Koşmanın ötesinde, bir amaca matkı

Benim için İstanbul Maratonu ve diğer koşuların anlamı tam da burada.

Hem sağlığınıza iyi geliyor hem sosyalleşiyorsunuz hem de bir amaç uğruna harekete geçiyorsunuz. Ama bence en önemlisi, o atmosferi ve coşkuyu yaşamak, umutlanmak ve kalabalığın içindeki ortak enerjinin gücünü hissetmek.

İşte bu yüzden koşulara katılmak, yürümek, bir sivil toplum kuruluşunun arkasında durmak CAN’DIR!