Bu öfkeden nasıl çıkacağız?

Hafta sonu Gençlerbirliği–Fenerbahçe maçında olanları görmüşsünüzdür.

4 yaşında bi çocuk, babasıyla maça gelmiş.

Üzerinde Fenerbahçe forması var.

Tribünde bi fanatik adeta kendinden geçiyor.

Çocuğun üzerindeki formayı zorla çıkarttırıyor.

Polisler, taraftarlar müdahale ediyor.

Yetmiyor.

Bir polis memuru sonunda 4 yaşındaki Göktuğ’u kucağına alıp tribünden uzaklaştırıyor.

Dört yaşında bir çocuk bu!

Maça gelmiş.

Takımının formasını giymiş.

Hepsi bu.

Adam gözaltına alınmış.

Hakkında, kendini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı, hürriyeti tahdit dahil çeşitli suçlamalar var.

Sonra da ev hapsi verilmiş.

Yani o küçücük çocuğa ve bu görüntüleri izleyen bizlere travma yaşatan adam bugün evinde.

Gazeteciler içeride.

Belediye başkanları içeride.

Bu adam evinde…

Mesele Fenerbahçe değil.

Gençlerbirliği de değil.

Mesele futbol bile değil.

Mesele, dört yaşındaki bi çocuğun bi yetişkinin öfkesinden, fanatizminden korunmak zorunda kalması.

Bir çocuğa bunu yaşatacak kadar nasıl kaybediyoruz kendimizi?

Bir forma, 4 yaşındaki bi çocuğu korkutmaktan nasıl daha önemli hale gelebiliyor?

Ve belki daha önemlisi şu:

O polis memuru Göktuğ’u kucağına aldı ve o tribünden çıkardı.

Peki biz çocuklarımızı bu öfkeden nasıl çıkaracağız?