Arkası Yarın Öyküsü-3

Önceki bölümleri okumadıysanız, arşivden açabilirsiniz.

***

KORKMA BEN SENİ SEVMEM…

Rüyasında defterini açtı: 

Bir plan yaptım. Oturup meydana gelecek şeyleri yazmaya başladım, kaçtığımı yazdım bütün olanlardan.

(Bir yolunu bulacağımı biliyordum, bir yolunu buldum, bir yolunu bulacağım.) 

Herhangi bir sabah, dün veya bir hafta sonra ya da gerçekte hiç varolmayacak bir zamanda (hayalimde), her kaygıdan kurtulmuş bir şekilde yatağımda uyanacağımı, kalkıp yazmaya başlayacağımı yazdım. 

Devamında bunları yazacağımı yazdım. Kendimi sonsuz bir kaçış döngüsünün içine sokmanın yolunu buldum. 

Gerçeklikten kurtulup, ölümsüz oldum.

Sayfayı çevirdi. Bir desen vardı karakalemle yapılmış. 

Yazılar deseni sarmıştı: İçimi karıştırıyorum. Kendime şöyle tarif ettim o hissi, ‘ellerime bulaştı, rahatsız ediyor.’ Sadece o kadar mı, diye sordum ben. Bir sürü neşe de var ortada, heyecan falan var. 

Yok mu? 

Umutlar var. Biraz kırık görünüyorlar kanka. Tutamadım kendimi, her şey yolunda falan hiç değil biliyo’sun. İyi ki demokratik bi tutumum yok kendimi yönetirken. Böylesi daha dürüst.

Kocaman bir şebekeyim. Öyle üç beş tane kaleciden bahsetmiyorum, bin beş yüz taneyim en az. Gözlemciler, köleler, hakemler, anarşistler, korkaklar, aslanlar, polislerim, orospularım ve çocuklar.

Şehir dolusu ben. Şehir dolusu hasta. 

İçimi kaşıyorum.

Hep. 

Numara yaptığımı biliyorum. Bildiğimi zaten biliyorum diyorum bir tıslamayla. Karar veremiyorum aslında diye itiraf ettiğimi duyuyorum. Siyah, beyaza yol veriyor. Biraz trip. Alıyor ve gidiyor. Öldürüyor ama ölmüyor. Yönetiyor ama itaat etmiyor. 

İçimi deşiyorum. Hiç ümitlenme diyorum. 

Güzel kız buraya baksana. Korkma, seni sevmem.

Bu sözde durdu Sanrı:

Kendine hayatı sorduğunda şöyle cevap alıyordu, “Hayat hızlı, yorucu, bozuyo’ sürekli, hem bozar zaten. Kabulleniyorsun var olmaya devam ederek aslında ama şaşırmaya, korkmaya da devam ediyorsun. Öte yandan göğe bakmak içimi hep açmıştır. Kendimi bir şekilde ‘derinleşmiş’ hissederim. Daha net. Daha tek. Daha anlayışlı. Daha duygusal. Daha sakin. Daha iyi biliyormuşum gibi gerçeği… Gökyüzünden gözlerimle maviyi çalarım. Sessizliği, güzel hüznü. Şanslıysam, bir anlığına kendime ve her şeye karşı dürüst olurum.” 

Peki ya yollar ne olacak? Beynindeki, iki nokta arasındaki, uzaydaki, sonsuz olan, bir yerlere açılan, seçilen, yanlışlıkla girilen, çıkmaz olan, çiçek açan, tuzak kuran, umut olan, ölümü taşıyan, yoran yollar. 

‘Sanırım hep orda olmaya devam edecekler.’ 

Bir ses. Kendi adı. Sıcak ve ter. Gerilmiş kaslar.

Gözlerini açtı. Bir ses. “Sanrı, içimde kal. İçimde kal”. 

Tam zamanında boşaldı. Kızın kim olduğunu çok iyi biliyordu.

Ne güzel bir haber! Yarım kalmış bir romandan halliceydi yine de…