Kalitesiz bir hayatı çok pahalıya yaşıyoruz

621 Avro.

Türkiye’nin brüt asgari ücreti bu. Eurostat’ın Temmuz verilerinde en düşük ücret grubundayız.

Arnavutluk, Bulgaristan, Kuzey Makedonya, Karadağ, Sırbistan… Hepimiz, 500-750 avroya sıkışmışız.

Lüksemburg’da aynı rakam 2 bin 771 Avro… İrlanda, Almanya, Hollanda, Belçika: 2 binin üzerinde… Fransa, Slovenya, İspanya: 1400-1900 bandında.

Şimdi asıl acı olanı söyleyeyim:

Prof. Hayri Kozanoğlu diyor ki:

“Yılda iki kez asgari ücret artışı uygulaması terk edildiği için, yılsonuna doğru kur artışıyla, asgari ücret 600 avronun altına düşebilir.”

Yani en son sıraya…

Daha da düşeceğiz…

Ve bu ülkede çalışanların yüzde 43’ü asgari ücrete mahkûm.

Az kazanıyoruz, tamam…

Peki ucuza mı yaşıyoruz?

Hayır!

TÜİK’in satın alma gücü paritesine bakalım:

27 AB ülkesinin ortalaması 100.

Türkiye 67.

AB ortalamasının yüzde 33 altındayız.

Yani: Gelir asgari, gider azami.

Somut isteyene somut:

Dana kıymanın kilosu Almanya’daki zincir markette 470 lira karşılığı.

Türkiye’deki zincir markette 750 lira.

Berlin’deki bir asgari ücretli, 22 dakika çalışıp küçük boy bir latte alıyor.

Aynı zincirin İstanbul şubesinde aynı latte için 1 saat çalışmanız gerekiyor.

Bir saat. Bir kahve.

Gıda politikaları uzmanı Mete Yolaş’ın rakamı daha da net:

Türkiye’de asgari ücretle 880 ekmek alınıyor, Almanya’da 1250.

Ve şu var: Türkiye’de en yoksul kesim gelirinin yüzde 30’unu gıdaya ayırıyor. Avrupa’da en yoksul kesim yüzde 18’ini.

Yoksulun karnı burada daha pahalı doyuyor.

Prof. Hakan Kara’nın paylaştığı Big Mac grafiği de aynı yere çıkıyor:

Türkiye, dünyaya kıyasla son 25 yılın en pahalı noktasında.

Temmuz 2026 itibarıyla Türkiye’deki Big Mac dolar cinsinden yaklaşık 6.8 dolar.

Dünya ortalamasının 5 dolar üzerinde.

Peki bu tablo neden düzelmiyor?

Kozanoğlu’nun cümlesini aynen aktarıyorum:

“Önemli olan, satın alma gücü paritesinin 2015’ten sonra Türkiye’de yerinde sayarken, Romanya, Bulgaristan, Polonya gibi benzeri ülkelerde yükselmesi.”

Bir cümlede iki şey birden var:

Hem cebinizdeki delik.

Hem sesinizin kısılması.

Zaten ikisi ayrı meseleler değil.

Ne yazık ki çok kalitesiz bir hayatı, çok pahalıya yaşıyoruz!

…

(Kaynak: Cumhuriyet, Elif Özge Yalçın, 3 Ağustos 2026)