Guguk Kuşu (One Flew Over the Cukckoo’s Nest)

Açık konuşalım, modern dünya tam anlamıyla bir tımarhaneye döndü ve biz de bu deliliğe ayak uydurmak için kendimizi paralıyoruz. Sabah uyanıp sosyal medyayı açtığımız an, ekrandan yüzümüze fışkıran o “pozitif enerji” tüccarlarını, her köşe başında biten yaşam gurularını gördükçe içimdeki nevrotik entelektüel sinirden titriyor. 

Neymiş efendim? “Her an pozitif kalmalıymışız, evrene doğru frekansları göndermeliymişiz…” 

Yahu, bu neyin histerisidir, bu neyin zoraki tebessüm ayinidir?

***

Açıkça ilan ediyorum: Ben her an mutlu falan olmak istemiyorum. Hatta tam aksine, sabahları kahvemi yudumlarken ağız tadıyla biraz somurtmak, dünyanın gidişatına şöyle kallavi bir felsefi öfke duymak benim en doğal hakkım.

***

Modern kapitalizm, başarı odaklı o vahşi çarkını döndürebilmek için önümüze “mutluluk” ambalajlı bir kırbaç koydu. Artık sadece çok çalışıp didinmeniz yetmiyor; aynı zamanda bir robot gibi her saniye neşeyle ışıldamanız, “hayat çok güzel” şarkıları söylemeniz bekleniyor. Eğer o gün canınız sıkkınsa, adeta toplum dışı bir cüzzamlı muamelesi görüyorsunuz. Hemen bir klinik vaka muamelesi, hemen bir “kendini iyileştir” baskısı başlıyor.

***

Büyük üstat Sigmund Freud, ta Amerika seyahatinde teşhisi koymuştu aslında. Bu her koşulda mutlak saadet arayışının, insan ruhunu çürüten yapay bir saplantı olduğunu açıkça söylemişti. 

Freud’a göre sağlıklı bir zihin, sürekli bir haz sarhoşluğunda yaşayan değil; hayatın o kaçınılmaz, kıvamındaki mutsuzluklarını da göğüsleyebilen zihindir. Hüznü ve melankoliyi hayatımızdan tamamen kovmaya çalışarak kendimizi antidepresan kutularının kölesi haline getirdik. Sahte gülüşlerle gezen, içi boşaltılmış birer zombiye dönüştük.

***

Bu şuursuz koşturmacanın ortasında tekrar durup Albert Einstein’ın o meşhur Japonya kuryesine verdiği nota bakıyorum. Adam parası olmadığı için alelacele bir kağıda “Büyük ihtiraslar ve başarı peşinde koşmak daimi bir huzursuzluk getirir; mutluluk ancak sakin ve mütevazı bir hayattadır” yazıp vermiş. 

Görelilik teorisini bulan, atomu çözen o devasa deha bile mutluluğu modern dünyanın bize dayattığı o hırslı, gürültülü ve gösterişli sahnede bulamamış. O bile çareyi durabilmekte, sakinleşmekte görmüş.

Sözün özeti; evrene sahte mesajlar göndermeyi, zoraki neşe gösterilerini bir kenara bırakın. Bize dayatılan bu mutluluk reçetelerinin tamamı koca bir yalandan ibaret. Kendinizi hırpalamayı bırakın; arada bir durun, hakkıyla somurtun ve o kıvamındaki mutsuzluğunuzun tadını çıkarın. İnanın, bu sahte bir cennet simülasyonunda yaşamaktan çok daha sahici ve çok daha iyileştiricidir.