Ada notları…

Hayatımın kontrolü benim elimde…

Ne kadar güçlü, ne kadar gururlu bir cümle.

Hedeflerimi ben belirlerim. İşimi ben seçerim. Yaşayacağım evi, şehri, dostlarımı ben seçerim. Kariyerimi planlar, rotamı çizerim.

İyi de hayat gerçekten böyle mi işliyor?

Bence hayır.

İyi ki de hayır.

Çünkü sağlık, aile, iş, ekonomi… Hayatın önümüze çıkardıkları çoğu zaman bizim planlarımızı dinlemiyor.

İş hayatında da böyle.

En iyi kariyer hamlesi bazen hiç düşünmediğin bir teklif oluyor. En doğru ortaklık, ilk başta “olmaz” dediğin biriyle kuruluyor. En güzel şehir, gitmeyi hiç düşünmediğin yer çıkıyor.

Bozcaada benim için tam da böyle bir hikâye.

Biz adayı seçmedik.

Sanki ada bizi seçti.

Yıllarca Efes’teki bir arkadaşım, “Gel, bir bak.” dedi.

Hiç ilgilenmedim.

2010 yılında, kızlarım sekiz ve on yaşındayken, sadece üç günlük bir 23 Nisan tatili için geldik.

Akşamları bir mekânda oturup sohbet ederken çocuklar bizden ayrılıp makarnacıya gidiyor, kendi başlarına yemek yiyebiliyordu. Merkezde feribot yoksa araba da yoktu. O güven duygusu bugün bile unutulacak gibi değil.

Onlarca kez gittiğimiz otellerden döndükten bir hafta sonra anlatacak bir şeyimiz kalmazdı. Adadan döndüğümüzde ise birbirimize anlatacak hep yeni bir anımız olurdu.

Hâlâ da öyle.

Üç gün…

Dönerken aklımda tek bir cümle vardı:

“Biz burada yaşarız.”

Garipti.

Denizi buz gibiydi. Poyrazı hiç eksik olmuyordu. Yazın bile akşam serindi.

Ama insan bazen mantığıyla değil, hissettikleriyle karar veriyor.

Bağ evleri…

Sessizlik…

Rüzgâr…

Bir evin diğerinden yüzlerce metre uzakta olması…

Az ama öz insan ve gidecek yer sayısı.

İster çalış, ister yüz, ister yaz, ister yürü, ister dostlarını ağırlayıp uzun masalar kur, ister sadece düşün…

Ben burada yavaşlıyorum.

İki ay içinde bir ev alıp geldik.

Bugün aradan on altı yıl geçti.

Hâlâ her yaz kendimi buraya atmak için gün sayıyorum.

Aslında mesele Bozcaada değil.

Mesele hayatın kendisi.

Rusya’dan gelen iş teklifini ilk duyduğumda hiç düşünmeden reddetmiştim.

Sonra gidip gördüm.

Hayatımın en güzel on bir yılı orada geçti.

Uzun yıllar Avrupa Yakası’nda yaşadım ve övdüm.

Anadolu Yakası’na taşınmayı hiç istemedim.

Bugün en keyif aldığım yerlerden biri Kalamış.

Ne kadar çok “Asla.” demişim…

Ve ne kadar çok “İyi ki.” ile bitmiş.

İş dünyasında da aynı durum geçerli.

Elbette hedef koyacağız.

Araştıracağız.

Alternatifleri değerlendireceğiz.

İşimizi, ortağımızı, yatırımımızı seçerken aklımızı kullanacağız.

Ama bazen en büyük fırsatlar Excel dosyalarında görünmez.

Bir konferansta tanıştığınız biri, yıllar sonra ortağınız olur.

Metroda sohbet ettiğiniz biri, yeni bir işin kapısını açar.

Üç günlük bir tatil, hayatınızın geri kalanını değiştirebilir.

Bazen plansız alınan kararlar, planlanmış başarıların önüne geçer.

Yeter ki o fırsatı görecek merakınız ve peşinden gidecek cesaretiniz olsun.

Bugün İstanbul’dan çıkıp Geyikli tabelasını gördüğüm anda yüzüm gülüyor.

Feribotu kaçırsam da hiç üzülmüyorum.

İskelede bir karışık tost ve çay söylüyor, bir sonraki vapuru bekliyorum.

Çünkü biliyorum ki birazdan bana iyi gelen yere kavuşacağım.

Sanırım adada yaşayan herkesin buna benzer bir hikâyesi var.

Çünkü hikâyesiz ada olmaz.

Ve belki de hayatın en güzel yanı şu:

Her şeyi biz seçmiyoruz.

Bazen hayat da bizi seçiyor.

Ve dönüp baktığımızda, bizi en çok mutlu eden kararların bir kısmı aslında hiç planlamadıklarımız oluyor.

Kariyerde de hayatta da plan yapmak önemlidir.

Ama bazen sizi büyüten şey, plana sadık kalmak değil; hayatın önünüze çıkardığı beklenmedik fırsata “Evet.” diyebilmektir.